Tagarchief: WMO

WMO-rolstoel-taxi-pasje

Ik heb me jarenlang verzet tegen het aanvragen van een rolstoeltaxi-pasje bij de WMO. Het gedoe met de gemeente, aanhoren van zoveel onbegrip, haast moeten smeken om iets te krijgen van de ambtenaren die mij in het verleden hebben uitgemaakt voor “dief van gemeenschapsgeld” en door wie mijn vriend “hardvochtig” werd genoemd, omdat hij (toen nog geen 35) niet mee wilde naar een bejaardenwoning.

Inmiddels is er veel veranderd bij de aanvraag van zo’n pasje en de ambtenaren hebben ondertussen cursussen moeten volgen over gehandicapten en gesprekstechnieken. Maar er was toch echt een sterke motivatie nodig om mijn weerstand te overwinnen en die diende zich afgelopen maand aan, met onverwachte gevolgen.

Omdat ik vluchtelingen help bij het leren van de Nederlandse taal en ik me graag onderdeel voel van de groep ‘taalmaatjes’, wil ik bij hun bijeenkomsten aanwezig zijn. Ik kan toch moeilijk elke keer mijn vriend vragen om te rijden of een dure taxi bestellen? En dus besluit ik eindelijk dat WMO-pasje voor rolstoelvervoer aan te vragen. Na veel gezoek en gebel (het pasje dat ik kocht bij de vervoerder blijkt niet te gelden voor mensen in een rolstoel), stuurt een WMO-ambtenaar me het aanvraagformulier toe dat ik direct invul. Telefonisch legt ze me uit dat ik een ‘keukentafelgesprek’ krijg, waarover ik verbaasd ben, want ik heb mijn rolstoel van de gemeente, daarover hebben zij toch wel een dossier? “Nou ja, het keukentafelgesprek kan ook in de vorm van een telefoontje.”

Het onverwachte effect van mijn actie dit pasje aan te vragen is dat ik me opeens zo vrij voel! Ik kan dan met een betaalbare taxi naar die bijeenkomsten van de taalmaatjes, maar ook naar mijn familie, vrienden en zelfs naar mijn favoriete kapper. Ik hoef niet steeds anderen te vragen om me ergens heen te brengen, of me zorgen te maken omdat mijn vriendin met auto nog niet naar huis wil en ik al wel.

Helaas blijkt er wel een wachttijd van acht weken voor dat keukentafel- of telefoon-gesprek.

 

Advertenties

Lekker anoniem

De post bracht een vragenlijst van de gemeente, betreffende de ondersteuning die ik het afgelopen jaar kreeg van de WMO. In de bijgaande brief wordt me verzekerd dat het allemaal anoniem is en geen gevolgen zal hebben voor eventuele vervolg aanvragen. Dat is mooi. Voorafgaand aan de vragenlijst wordt mijn anonimiteit nogmaals herhaald.

Ik heb de vragenlijst ingevuld en wil de WMO-medewerkers eigenlijk een pluim geven. Sinds de vorige vragenlijst is er veel verbeterd met de communicatie tussen mij en de WMO. Dat de levering van mijn rolstoel zo’n drama werd, had veel te maken met de leverancier en werd uiteindelijk door de gemeenteambtenaren van de WMO aardig opgepikt. Ik kreeg afgelopen jaar tenminste een contactpersoon, wat al veel winst is in vergelijking met een jaar of drie geleden.

In de vragenlijst heb ik mijn relatieve tevredenheid tot uiting gebracht en nu wil ik het opsturen. Op de bijgesloten enveloppe hoeft geen postzegel. Fijn. Maar nu blijkt dat het adres op de enveloppe niet helemaal is ingevuld. Achter “de ontvanger” en “bureau” staan stippeltjes. Nergens in de brief of enquête staat wie of wat hier ingevuld moet worden, dus verzin ik het zelf met een soort van ‘gezond verstand’. Het worden de wethouder en bureau WMO.

Dan zie ik dat op de enveloppe ook een afzender gezet moet worden.

Lekker anoniem.