Tagarchief: vakantie

Zwemmen

Op vakantie gaan met een handicap is altijd spannend: is het wel goed geregeld, lukt het me wel en hoeveel extra energie kost me dat allemaal? Het kan ook de andere kant opslaan, zo bleek tijdens mijn afgelopen vakantie toen ik tegen mijn verwachting in opeens iets wél kon.

Tijdens mijn laatste zwempoging in een zwembad, begrepen mijn benen niet meer hoe ze moesten blijven drijven en zakten ze naar de bodem. Op alleen armkracht kon ik mijn hoofd niet boven water houden en ik zonk. Zwemmen vond ik altijd heerlijk, maar de tijd dat ik niet meer uit het water was te slaan ligt dus achter me.

Aan dit Spaanse strand, blijkt het toch wat genuanceerder te liggen. Het lukt me om tot aan de waterkant te komen omdat er op het strand houten paden liggen tot aan de vloedlijn. Aan het eind van zo’n pad trekt mijn vriend mijn rolstoel (met mij erin) door het mulle zand dat laatste stukje richting de zee. Ik trek mijn jurkje uit en word naar het water geholpen. Nou ja ‘geholpen’, feitelijk word ik haast gedragen.

Een maal in het water val ik bijna onmiddellijk om en tot mijn grote verrassing komen mijn benen direct bovendrijven – geholpen door mijn plastic sandalen. Op armkracht kom ik vooruit; ik zwem! In de opstuwende kracht van het zoute water voel ik me even niet gehandicapt. Enthousiast roep ik naar mijn vriend (en naar iedereen die het wil horen), dat ik kan zwemmen. Ik draai mijn hoofd richting de zee waar ik mijn vriend vermoed.

Een brekende golf slaat in mijn gezicht en open mond.

IMG_1572.jpg

Advertenties

Sykes gaat proeflogeren

De afgelopen vakanties zaten we behoorlijk met het wegbrengen van Sykes naar een kennel in onze maag. Gelukkig hoeven we haar dit jaar niet weer naar een hondenpension (nog chiquer klinkt ‘hondenhotel’) te brengen. Vorig jaar hoorden we haar janken totdat we in de auto zaten, dat geluid heeft ons de hele vakantie achtervolgd.

Sykes heeft het zelf geregeld. In het bos, waar ze altijd uitgelaten wordt, heeft ze vriendschap gesloten met twee dames die op haar willen passen als wij op vakantie zijn. Om uit te proberen of dat allemaal wel goed zal verlopen, gaat Sykes een dagje bij hen logeren.

We wilden een overzichtelijk en vooral kort lijstje maken met wat Sykes wel of juist niet mag en moet, maar dat leverde al snel twee volle A4-tjes op met do’sof don’t’s, de contactgegevens van haar dierenarts, een lijstje commando’s dat ze kent en natuurlijk onze telefoonnummers (voor het geval dat). We hebben voor onszelf ook nog eens een lijst gemaakt met de dingen die wij niet moeten vergeten voor haar in te pakken.

Alsof Sykes alle ophef begrijpt (niet voor niets een hulphond), laat ze zien dat zij ook haar steentje wil bijdragen om er een relaxt logeerpartijtje van te maken. Ze komt aanrennen met in haar bek het -wat haar betreft- aller, állerbelangrijkste wat echt mee moet: haar superranzige knuffel-dekentje.

IMG_0856

Trip naar Barcelona

We waren het al veel langer van plan, maar het mislukte steeds. Ik had al twee keer eerder tickets naar Barcelona geboekt, maar steeds lag ik met een MS-aanval in het ziekenhuis en ging het niet door.

Om het lot niet te tarten hebben we het ditmaal anders aangepakt en pas op het laatste moment bekeken of ik het aan zou kunnen. Op vakantie aan de Spaanse kust zagen we steeds reclame voor bus-tripjes naar het nabijgelegen Barcelona. Deze kans greep ik met beide handen aan en nadat ze ons bij de informatiebalie ervan hadden verzekerd dat ik in mijn rolstoel mee zou kunnen, hebben we tickets gekocht.

Eindelijk was het dan zover en stond ik ’s ochtends vroeg op de touringcar naar Barcelona te wachten! De bus was stipt op tijd en inderdaad toegankelijk. Na twee uur comfortabel gezeten te hebben in een bus met airco stonden we midden in het drukke centrum.

Barcelona leek opgeslokt door een enorme berg toeristen die tot in de kleinste steegjes samendromden. Het was warm en op het strand was geen zand meer te zien tussen al die mensen. Telkens wanneer ik omhoogkeek zag ik een prachtige stad, als ik over het strand heen keek zag ik de zee die er aanlokkelijk en fris bijlag met windsurfers en zeilbootjes. Maar gewoon voor me uitstarend zag ik in mijn rolstoel weinig meer dan rugzakken, billen, buiken en rolkoffers. Een barretje in het oude centrum was een zeer welkom rustpunt in deze hectiek, ik kon er even bijkomen met een kop koffie en een lekker stuk appeltaart.

Ondanks dat de trip al twee dagen geleden is betaal ik er nog steeds de prijs voor dat ik willens en wetens over mijn grenzen heen ben gegaan. Ik voel me beroerd, zie slechter dan normaal, ben bij het wakker worden al moe en wil niets anders dan lui op het balkon zitten. Maar toch kom ik, voor me uit mijmerend, steeds weer tot dezelfde conclusie;

Barcelona was het waard.

Dure les

Koffie zetten zonder water in het apparaat te doen en eitjes koken zonder het gas aan te zetten zijn vervelende dingen, maar die kostten me geen cent. Dat dat heel anders kon bleek later.

Ik had een vlucht naar Spanje geboekt, speciaal in de middag, zodat ik niet in alle vroegte op hoefde waardoor ik de rest van de dag al met 1-0 achter zou staan. Ik had onze aankomsttijd doorgegeven aan een lieverd die ons van het vliegveld naar het appartement zou vervoeren.

We moesten twee uur van tevoren op de luchthaven aanwezig zijn en de vlucht zelf duurt ook twee uur. We twijfelden of we bij anderhalf uur genoeg reistijd naar het vliegveld hadden berekend, of dat twee uur misschien veiliger zou zijn.

Kennelijk vond mijn hoofd die reeks van ‘twee uur’ leuk voor een gedachtespelletje. De aankomsttijd werd de vertrektijd, de inchecktijd werd het uitgangspunt vanaf huis en ik gaf onze vervoerder in Spanje de definitieve aankomsttijd door, twee uur later.

Omdat ik altijd alles zo goed check en dubbelcheck, had ik niet de behoefte om nóg een keer naar die reeks van twee-uren te kijken. En dus kwamen we twee uur te laat op het vliegveld. We zagen nog net hoe ons vliegtuig opsteeg. “Dit komt nooit meer goed, onze vakantie is mislukt!”, dacht ik paniekerig. Ondertussen stond mijn vriend rustig onze tickets om te boeken naar de volgende ochtend.

Mijn geheugen, mijn automatismen, mijn controle… Deze vergissingen tezamen hebben een flinke beperking in mijn zelfvertrouwen veroorzaakt en ook in mijn vakantiebudget.