Tagarchief: sykes

Mokkende hond

Onze verwachting waren wellicht wat al te hoog gespannen toen we, eenmaal terug van vakantie, Sykes gingen ophalen van haar logeeradres. We dachten dat ze dolenthousiast zou zijn omdat ze haar baasjes weer terug zag. Viel dat even tegen.

Sykes begroette ons met een beleefd knikje en negeerde ons verder volkomen. Dat houdt ze nu al een dag vol. Ze doet haar normale dagelijkse dingen, zoals erbij gaan zitten als we journaal kijken of half in de keuken gaan liggen als er gekookt wordt, maar dan net even anders dan normaliter. Tijdens het journaal gaat ze naar een lege muur zitten kijken en als er gekookt wordt, gaat ze daar demonstratief met haar rug naartoe liggen. Alsof wij er niet zijn.

Hoe wij ook ons best doen, ze is niet enthousiast te krijgen. Maar wanneer ze uitgelaten wordt in ‘haar’ bos, speelt ze als vanouds enthousiast met haar vriendjes. Ze rent, duikelt, springt en knuffelt met de andere hondjes en gaat lief zitten voor hun baasjes – vooral als die hondensnoepjes hebben. Het is om jaloers op te worden.

Als het haar bedoeling was om ons een schuldgevoel aan te smeren, dan is dat  gelukt.

De volgende vakantie gaat Sykes mee.

Advertenties

Sykes gaat proeflogeren

De afgelopen vakanties zaten we behoorlijk met het wegbrengen van Sykes naar een kennel in onze maag. Gelukkig hoeven we haar dit jaar niet weer naar een hondenpension (nog chiquer klinkt ‘hondenhotel’) te brengen. Vorig jaar hoorden we haar janken totdat we in de auto zaten, dat geluid heeft ons de hele vakantie achtervolgd.

Sykes heeft het zelf geregeld. In het bos, waar ze altijd uitgelaten wordt, heeft ze vriendschap gesloten met twee dames die op haar willen passen als wij op vakantie zijn. Om uit te proberen of dat allemaal wel goed zal verlopen, gaat Sykes een dagje bij hen logeren.

We wilden een overzichtelijk en vooral kort lijstje maken met wat Sykes wel of juist niet mag en moet, maar dat leverde al snel twee volle A4-tjes op met do’sof don’t’s, de contactgegevens van haar dierenarts, een lijstje commando’s dat ze kent en natuurlijk onze telefoonnummers (voor het geval dat). We hebben voor onszelf ook nog eens een lijst gemaakt met de dingen die wij niet moeten vergeten voor haar in te pakken.

Alsof Sykes alle ophef begrijpt (niet voor niets een hulphond), laat ze zien dat zij ook haar steentje wil bijdragen om er een relaxt logeerpartijtje van te maken. Ze komt aanrennen met in haar bek het -wat haar betreft- aller, állerbelangrijkste wat echt mee moet: haar superranzige knuffel-dekentje.

IMG_0856

Veel-tinten-grijs Retriever

Sykes komt hard aanrennen over het open veldje in het bos. Normaliter een prachtig gezicht, onze mooie Golden Retriever over een groen grasveld. Deze keer is het grasveld door de droogte veranderd in een gele zandvlakte en wanneer Sykes komt aanstuiven, samen met een aantal andere honden, is dat letterlijk stuiven. Ze zijn nauwelijks meer te onderscheiden in de enorme stof- en zandwolk die ze zelf veroorzaken. Eenmaal thuis ziet Sykes er niet meer zo mooi golden uit, eerder veel tinten grijs. Een wasbeurt zou haar goed doen.

Vorige zomer was Sykes nog een vervend water- en modder-duiker, afgelopen herfst, winter en lente ook trouwens. Na een regenbui moest elke poel in het bos besprongen worden. Bij voorkeur grote, zwarte modderbaden waar ze dan ook nog met haar kop onder ging. Ze vond het nooit een probleem om zich dan bij thuiskomst af te laten spoelen met een tuinslang.

Op warme dagen stapte ze vorige zomer na het wandelen steevast in haar zwembadje, een plastic zandschelp met water, en liet zich dan met een gelukzalige glimlach zakken. We dachten dat ze dat juist bij de hitte van dit jaar ook zou doen, waarna we haar zouden kunnen afspoelen met de tuinslang en voilà, schoon.

Tot onze verbazing denkt Sykes hier totaal anders over. Bij thuiskomst weigert ze om in haar zwembadje te gaan en rent ze zelfs weg voor de tuinslang. Ze ploft het liefst binnen neer op de koele plavuizen, waar ze een omtrek van stofzand en haren achterlaat. Eenmaal afgekoeld neemt ze haar plaats in op de bank, waar haar donshaartjes in blijven hangen.

Hoewel ze de laatste keer dat ze naar de trimmer is geweest nog wel twee weken naar de shampoo van de kapper rook en haar staart te netjes was geknipt, zit er toch niets anders op.

Sykes heeft volgende week een afspraak bij de hondenkapper.

Even bijkomen

Sykes heeft het zwaar. Niet alleen maakt deze warmte haar sloom, ook denkt ze dat ze alles wat vliegt moet vangen. Op ons terras moet ze behoorlijk aan de bak, van vlinder tot merel en van libelle tot hommel.

Gelukkig voor de vliegende dierenwereld in onze tuin lukt het zelden. Voor Sykes is deze inspanning in de zon enorm vermoeiend en daarom zoekt ze een rustig en koel plekje om even bij te komen.

Gevonden.

IMG_1212

Anti on-weer

Sykes vindt er niks aan, deze te warme lentedag met aan het eind de verkoeling van een onweersbui. Ze heeft het warm, haar wandeling werd ingekort, er waren haast geen andere honden in het bos en nu begint het ook nog eens te onweren.

Ik ben er blij mee, want de temperatuur daalt opeens met wel tien graden. Voor de open deur laat ik me afkoelen door een felle bui. Sykes ligt achter me en als ik naar de computer ga loopt ze, tsja als een hondje, achter me aan. Angstig gaat ze onder de tafel liggen. Volgens haar is dit het tegenovergestelde van het echte, heerlijk koele en natte hondenweer.

Dit is on-blijehondenweer.

 

IMG_1056

Hond is ziek

Sykes is ziek, dat ziet er heel erg zielig uit. Haar toch al hangende oren lijken opeens lager te zitten, ze heeft wallen onder haar ogen die blauwig zijn en haar ogen zelf zijn rooddoorlopen. Alsof dit allemaal nog niet duidelijk genoeg is, moet ze steeds overgeven. Gelukkig wil ze daarvoor steeds de tuin in.

We hebben het erg met haar te doen en vragen ons bezorgt af wat ze toch mankeert. Ze reageert nauwelijks als we het woord ‘eten’ in de mond nemen en dat is toch echt wel een teken dat het niet goed met haar gaat.

Gelukkig is het mooi weer en kunnen we veel buiten zitten (zodat we niet steeds voor Sykes de deur open hoeven te houden). De hond van de buren meldt zich aan de schutting die bestaat uit betongaas waar de klimop maar niet wil groeien. Tot onze verbazing loopt Sykes direct op hem af.

Hun begroeting duurt altijd maar kort, maar dit keer is het wel heel erg snel over. We horen de buurman lachen om de korte flirt van zijn hond met de onze, vervolgens vraagt hij waar hij zijn bot heeft gelaten. Vast weer ergens begraven. De buurman besluit zijn hond te gaan helpen met zoeken.

Ondertussen ligt Sykes voor ons in het gras, een bot te eten.

Lentekriebels

Sykes heeft er direct last van, lentekriebels. Meteen al sinds die heerlijke omslag naar mooi weer heeft Sykes jeuk. Met haar poten krabt ze zich stevig achter haar oren en waar ze bij kan probeert ze met haar tong de kriebels te verjagen. We besluiten haar een wasbeurt te geven.

Met een uitdrukking alsof ze naar het schavot geleid wordt laat ze zich met de tuinslang afspoelen, zich inzepen en vervolgens weer afspoelen. Zelfs voor het droogblaasapparaat blijft ze keurig staan. Het is dat ze er zo droevig bij kijkt, anders hadden we misschien wel kunnen denken dat ze ervan aan het genieten was. Als we haar verder met een handdoek willen afdrogen, vindt ze het opeen welletjes geweest.

Wij hoopten dat ze nog even in de zon rond zou lopen om haar nog natte buik te laten drogen, maar een onweersbui gooit roet in het eten. Na de bui wordt Sykes uitgelaten in het bos, waar zich natuurlijk vieze modderpoelen hebben gevormd. Haar haast onderdanige houding (misschien schaamde ze zich voor haar frisse look) verandert op slag als ze de verse modder ziet.

Uitgelaten sprint ze linea recta de vieste plas in.

7ace7f79-2088-4684-a07c-35ca792da09c

Bijna lente

Dichtbij de verwarming en met een mok koffie in m’n hand, zie ik Sykes achter de vogeltjes aanrennen die achterin onze tuin bezig zijn. Ik heb geen idee wat ze aan het doen zijn, maar het ziet er heerlijk lente-achtig uit.

Ik besluit gebruik te maken van het zonnige weer en ga mee Sykes uitlaten in het bos. De bosgrond is droog en bevroren, dus hard genoeg om met de rolstoel overheen te rollen. Toch valt de tocht me wat tegen. De elektrische wielen van m’n rolstoel doen niet altijd wat ik wil en al schuddend over bospaadjes rammelen is fysiek zwaarder dan ik dacht.

Ondanks de moeizame tocht is het prachtig in het bos en ik maak volop foto’s met mijn mobiel. Eenmaal thuis ga ik nog even in de tuin in het zonnetje zitten. Het is heerlijk uit de wind, in de zon (en met een warme winterjas en wanten aan).

Als je je benen niet kunt voelen is het natuurlijk altijd een beetje link om met -3 buiten te gaan zitten in een spijkerbroek. Omdat ik mijn benen ook nauwelijks beweeg is het weinig verrassend dat ze ijskoud blijken te zijn als ik eenmaal binnen ben, pas na een warme douche zijn ze weer opgewarmd.

Al sinds onze thuiskomst bekruipt me het vervelende gevoel dat ik iets mis en wanneer ik op mijn telefoon wil kijken of de foto’s gelukt zijn, kan ik het nergens vinden. Mijn vriend belt naar mijn telefoon, maar we horen het nergens overgaan en mijn angstige voorgevoel blijkt te kloppen: ik ben mijn telefoon verloren.

Het lente-gevoel is op slag terug wanneer mijn telefoon opeens wordt opgenomen door het baasje van een vriendje van Sykes.

50db27c9-e364-4060-9813-32d2e97e3c33

Gelukkig nieuwjaar voor Sykes

Sykes heeft tijdens haar hulphondentraining onder meer geleerd om niet bang te zijn voor vuurwerkknallen. Dat lukt ook behoorlijk goed, tenminste, ze doet enorm haar best om te doen alsof ze niet bang is, maar de stand van haar oortjes vertelt ons toch echt iets anders.

Ze gaat op haar dekentje liggen, maar als wij op een andere stoel gaan zitten, springt ze gealarmeerd op en sleept haar dekentje een paar meter door de kamer, zodat ze weer precies aan onze voeten ligt (of beter gezegd, er bovenop).

Dat verslepen van haar dekentje valt helemaal niet mee. Het is geen grote deken, maar als ze het in haar bek meeneemt om het ergens anders neer te leggen, gaat ze er steeds met haar poten op staan en struikelt ze. Normaal gesproken blijft ze dan liggen waar ze struikelde, alsof het zo moest. Maar met die enge knallen buiten sleept ze net zo lang totdat ze weer dichtbij ons ligt.

Vanochtend is alles weer normaal. Sykes ligt middenin de kamer, op haar rug, met het dekentje in haar bek. Toppunt van ontspanning.

Gelukkig, het is nieuwjaar.

IMG_0554

Als ik moe ben komt Sykes in actie

Alles is lastiger als ik moe ben. Dan vind ik de woorden niet meer in dat oerwoud van taal, ik kan me dan slecht concentreren en vergeet steeds waar we het ook alweer over hadden. Dat is behalve vermoeiend echt super gênant.

Mijn motoriek houdt dan ook niet over en dan heb ik bij veel acties, zoals de transfer in/uit mijn rolstoel, hulp nodig. Omdat de woorden niet zomaar komen, oh ja én omdat ik dan praat alsof ik dronken ben (mijn tong voelt dan zo raar), wil ik niemand vragen om hulp als ik zo moe ben. Dus dan probeer ik het zelf maar, waarop mensen geschrokken reageren als het misgaat en ik alsnog alle aandacht gericht wordt op mijn kreupele lichaam en geest.

Deze instortingen door vermoeidheid, zijn de momenten dat Sykes zich ontpopt als een echte hulphond. Ze komt dan naast me staan (ook omdat ik haar dan kriebel), gaat mee als ik naar een bed gebracht word (opnieuw een kriebel) en blijft bij me voor een veilig gevoel (en kriebel).

Na een veel te druk weekend, lig ik in bed met Sykes naast me. Opeens is ze weg. Op het moment dat ik me afvraag wat ze toch uitspookt, komt ze terug met alle speeltjes in haar bek die ze kan vasthouden.

Als ik toch niks lig te doen, kan ik net zo goed met haar spelen.

IMG_0134