Tagarchief: sykes

Bijna lente

Dichtbij de verwarming en met een mok koffie in m’n hand, zie ik Sykes achter de vogeltjes aanrennen die achterin onze tuin bezig zijn. Ik heb geen idee wat ze aan het doen zijn, maar het ziet er heerlijk lente-achtig uit.

Ik besluit gebruik te maken van het zonnige weer en ga mee Sykes uitlaten in het bos. De bosgrond is droog en bevroren, dus hard genoeg om met de rolstoel overheen te rollen. Toch valt de tocht me wat tegen. De elektrische wielen van m’n rolstoel doen niet altijd wat ik wil en al schuddend over bospaadjes rammelen is fysiek zwaarder dan ik dacht.

Ondanks de moeizame tocht is het prachtig in het bos en ik maak volop foto’s met mijn mobiel. Eenmaal thuis ga ik nog even in de tuin in het zonnetje zitten. Het is heerlijk uit de wind, in de zon (en met een warme winterjas en wanten aan).

Als je je benen niet kunt voelen is het natuurlijk altijd een beetje link om met -3 buiten te gaan zitten in een spijkerbroek. Omdat ik mijn benen ook nauwelijks beweeg is het weinig verrassend dat ze ijskoud blijken te zijn als ik eenmaal binnen ben, pas na een warme douche zijn ze weer opgewarmd.

Al sinds onze thuiskomst bekruipt me het vervelende gevoel dat ik iets mis en wanneer ik op mijn telefoon wil kijken of de foto’s gelukt zijn, kan ik het nergens vinden. Mijn vriend belt naar mijn telefoon, maar we horen het nergens overgaan en mijn angstige voorgevoel blijkt te kloppen: ik ben mijn telefoon verloren.

Het lente-gevoel is op slag terug wanneer mijn telefoon opeens wordt opgenomen door het baasje van een vriendje van Sykes.

50db27c9-e364-4060-9813-32d2e97e3c33

Advertenties

Gelukkig nieuwjaar voor Sykes

Sykes heeft tijdens haar hulphondentraining onder meer geleerd om niet bang te zijn voor vuurwerkknallen. Dat lukt ook behoorlijk goed, tenminste, ze doet enorm haar best om te doen alsof ze niet bang is, maar de stand van haar oortjes vertelt ons toch echt iets anders.

Ze gaat op haar dekentje liggen, maar als wij op een andere stoel gaan zitten, springt ze gealarmeerd op en sleept haar dekentje een paar meter door de kamer, zodat ze weer precies aan onze voeten ligt (of beter gezegd, er bovenop).

Dat verslepen van haar dekentje valt helemaal niet mee. Het is geen grote deken, maar als ze het in haar bek meeneemt om het ergens anders neer te leggen, gaat ze er steeds met haar poten op staan en struikelt ze. Normaal gesproken blijft ze dan liggen waar ze struikelde, alsof het zo moest. Maar met die enge knallen buiten sleept ze net zo lang totdat ze weer dichtbij ons ligt.

Vanochtend is alles weer normaal. Sykes ligt middenin de kamer, op haar rug, met het dekentje in haar bek. Toppunt van ontspanning.

Gelukkig, het is nieuwjaar.

IMG_0554

Als ik moe ben komt Sykes in actie

Alles is lastiger als ik moe ben. Dan vind ik de woorden niet meer in dat oerwoud van taal, ik kan me dan slecht concentreren en vergeet steeds waar we het ook alweer over hadden. Dat is behalve vermoeiend echt super gênant.

Mijn motoriek houdt dan ook niet over en dan heb ik bij veel acties, zoals de transfer in/uit mijn rolstoel, hulp nodig. Omdat de woorden niet zomaar komen, oh ja én omdat ik dan praat alsof ik dronken ben (mijn tong voelt dan zo raar), wil ik niemand vragen om hulp als ik zo moe ben. Dus dan probeer ik het zelf maar, waarop mensen geschrokken reageren als het misgaat en ik alsnog alle aandacht gericht wordt op mijn kreupele lichaam en geest.

Deze instortingen door vermoeidheid, zijn de momenten dat Sykes zich ontpopt als een echte hulphond. Ze komt dan naast me staan (ook omdat ik haar dan kriebel), gaat mee als ik naar een bed gebracht word (opnieuw een kriebel) en blijft bij me voor een veilig gevoel (en kriebel).

Na een veel te druk weekend, lig ik in bed met Sykes naast me. Opeens is ze weg. Op het moment dat ik me afvraag wat ze toch uitspookt, komt ze terug met alle speeltjes in haar bek die ze kan vasthouden.

Als ik toch niks lig te doen, kan ik net zo goed met haar spelen.

IMG_0134

Helpende hond

Het gebeurt niet helemaal zoals ik me had voorgesteld. Maar Sykes, die hulphond zou worden, doet haar functie eer aan. Na een vermoeiende en tegelijkertijd grappige puppy periode met heel veel trainingen, had ik niet gedacht dat ze ooit nog eens echt als hulphond aan de slag zou gaan. Het is een lieve hond, maar helpen ‘ho maar’.

Nu het zo enorm warm is, zijn gerichte hulphond-oefeningen met Sykes wel het laatste waar ik aan moet denken. Maar wat doet Sykes? Ze laat zien dat ze het heus wel allemaal begrepen heeft. Het maakt me blij en een beetje verbaasd. Als ze nu opeens alles begrijpt, deed ze dat dan eerder ook, maar weigerde ze simpelweg om te doen wat er gevraagd werd? Ach, ze zal haar eigen logica wel hebben.

Vanmiddag kwam ze me dat flesje water brengen dat ik naast mijn tuinstoel had laten staan. Toen ik oververhit dreigde te raken, liet zij zich in haar badje met koud water zakken, stond op, kwam naast me staan en schudde zich eens flink uit. Een koude douche was het gevolg, heerlijk met dit weer.

Sykes zorgt ervoor dat ik mijn tempo aanpas door steeds naast me te komen liggen, alsof ze voor wil doen dat het te warm is om in actie te komen. Ze laat zich alleen nog verleiden tot enige beweging als de merels zich roeren in de struik naast haar.

In de keuken is een monteur wat laatste klusjes aan het uitvoeren. Hij ziet er warm en zweterig uit.

Sykes ziet het ook en brengt hem een (mijn) flesje water.