Tagarchief: humor

De verdwenen postbode

Een paar dagen geleden zag ik dat er water stond op de houten vloer van onze woonkamer. Gelukkig was het schoon en helder water, snel ruimden we het op. In eerste instantie leek het mee te vallen, maar diezelfde dag nog trokken de planken krom en was de schade nauwelijks te overzien.

Na inspectie blijken we een verstopping in de riolering te hebben en die moet via de rioleringsput, die precies voor de voordeur zit, worden opgelost. Nu mijn vriend de betonnen put heeft uitgegraven (die zit altijd veel dieper dan je hoopt), blijkt deze vergaan te zijn. Omdat hij niet nog een keer zo’n diep gat wil graven, besluiten we de put meteen te laten vervangen. Hoewel dat al binnen enkele dagen zal gebeuren, zijn we deze dagen dus niet bereikbaar via de voordeur.

Ik heb buiten gezeten om de bezorger van de boodschappen op te vangen en weet te voorkomen dat ons bezoek in de narigheid stapt. Nu verwacht ik niemand meer en zit weer binnen, waar het lekker warm is.

Opeens zie ik de arm van een postbode in de richting van de bel gaan. Ik ben blij want hij komt vast mijn online bestelde shirtjes bezorgen. Dan denk ik aan het diepe gat voor onze voordeur. Ik wil hem nog waarschuwen, maar plots is hij verdwenen! Hij zal toch niet …?

Maar jawel, hij is in het gat gevallen.

Advertenties

Helpende hond

Het gebeurt niet helemaal zoals ik me had voorgesteld. Maar Sykes, die hulphond zou worden, doet haar functie eer aan. Na een vermoeiende en tegelijkertijd grappige puppy periode met heel veel trainingen, had ik niet gedacht dat ze ooit nog eens echt als hulphond aan de slag zou gaan. Het is een lieve hond, maar helpen ‘ho maar’.

Nu het zo enorm warm is, zijn gerichte hulphond-oefeningen met Sykes wel het laatste waar ik aan moet denken. Maar wat doet Sykes? Ze laat zien dat ze het heus wel allemaal begrepen heeft. Het maakt me blij en een beetje verbaasd. Als ze nu opeens alles begrijpt, deed ze dat dan eerder ook, maar weigerde ze simpelweg om te doen wat er gevraagd werd? Ach, ze zal haar eigen logica wel hebben.

Vanmiddag kwam ze me dat flesje water brengen dat ik naast mijn tuinstoel had laten staan. Toen ik oververhit dreigde te raken, liet zij zich in haar badje met koud water zakken, stond op, kwam naast me staan en schudde zich eens flink uit. Een koude douche was het gevolg, heerlijk met dit weer.

Sykes zorgt ervoor dat ik mijn tempo aanpas door steeds naast me te komen liggen, alsof ze voor wil doen dat het te warm is om in actie te komen. Ze laat zich alleen nog verleiden tot enige beweging als de merels zich roeren in de struik naast haar.

In de keuken is een monteur wat laatste klusjes aan het uitvoeren. Hij ziet er warm en zweterig uit.

Sykes ziet het ook en brengt hem een (mijn) flesje water.

Oud studiegenoot

Het lijkt me heerlijk om met deze oude dame te praten. Volgens mij zijn mijn cognitieve problemen vergelijkbaar met die van mensen op (hoge) leeftijd en daarom verwacht ik veel overeenkomsten te vinden met deze dame van 94.

Bij binnenkomst denk ik: wat ziet ze er breekbaar uit! Schijn kan bedriegen, dat is ook nu het geval. Ze is helder van geest, zelfs scherp en ze denkt sneller dan veel van mijn leeftijdsgenoten. Het klikt onmiddellijk tussen ons. Ik ken het verhaal van haar lange leven niet en zij het mijne niet, maar dat blijkt geen enkel probleem, misschien is het zelfs wel een voordeel.

Ik zoek naar overeenkomsten tussen haar (cognitieve problemen) en mezelf, maar vind ze niet. Ze is nooit ziek, ook niet in haar hoofd en ze heeft geen ervaring in ziekenhuis, revalidatiekliniek of verpleegtehuis. Omgekeerd heeft zij veel ervaringen die ik dan weer niet heb, zoals het krijgen van kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ze vindt het heerlijk om in haar eentje in een aanleunwoning te wonen, maar het is wel een beetje jammer dat ze nog steeds niemand heeft kunnen vinden voor een ‘leesclubje’. Haar buurvrouwen lezen geen boeken.

Eindelijk denk ik een overeenkomst tussen ons beiden te hebben gevonden, we lezen en discussiëren graag. Dan komt de echte analogie ter sprake: onze studie! Ik heb in de jaren 90 een universitaire studie gedaan en zij blijkt ook te hebben gestudeerd; in de jaren ’30.

Misschien toch niet zo vergelijkbaar.

 

 

 

Op de bank

De bedoeling is dat Sykes een hulphond wordt. Het is hard doorwerken en erg vermoeiend, maar iedereen belooft ons dat het de moeite waard zal zijn. Ze mag van ons niet zo veel. We willen niet dat ze ‘stiekem’ stukjes van koeken krijgt of van andere producten die voor mensen bedoeld zijn en niet voor honden. Dit om te voorkomen dat ze later bij iedereen gaat schooien. Ze mag ook niet op de bank of stoelen komen en ze mag niet tegen mensen opspringen. Ze moet gewoon laag bij de grond blijven.

We hebben er nog steeds vertrouwen in dat Sykes een hele goeie wordt. Ze is namelijk heel slim, hoe slim bleek afgelopen week. ’s Avonds, als wij al naar bed zijn en er niemand meer op haar let, neemt zij een van de lekkerste plekjes in huis in. Ze gaat dan pontificaal op de bank liggen. Dat het niet mag lijkt haar niet te deren, ze wordt niet eens wakker als we er een foto van maken.

sykes op bank

Hulphond, blinden geleidehond of gewoon Sykes?

Een hulphond zelf opleiden is leuk, maar voorlopig is die van ons nog een ongeleid projectiel. Ze is super enthousiast, snel door van alles en nog wat afgeleid en ze heeft een korte spanningsboog. Gelukkig gaat het nu goed met mijn gezondheid en redelijk met mijn energie en dus kunnen we veel oefenen, want madame is namelijk best slim. Sykes begrijpt heel veel, maar luistert heel slecht. Op de puppycursus wist ze zelfs onder veel hilariteit te ‘ontsnappen’. Onze blonde pup racete het hele veld over, tot opwinding van de andere honden, waardoor er zelfs een serieuze vechtpartij uitbrak. Sykes liet zich uiteindelijk vangen en speelde de onschuld zelve, volgens mij had ze echt niet in de gaten wat ze had aangericht. Dus kregen we de opdracht om te oefenen, heel veel te oefenen om haar uiteindelijk op te kunnen leiden tot hulphond.

Maar tot wat precies, tot welke hulphond? Eentje die me kan helpen bij dagelijkse activiteiten, variërend van spullen aangeven tot het uittrekken van mijn sokken (ADL-hond) of een blinden geleidehond? Ik heb eerlijk geen idee. Eerdere beperkingen betroffen zowel mijn motoriek als mijn zicht. Wat het volgende probleem zal zijn, wanneer het zich aan zal dienen en hoe erg het zal zijn. Niemand die het weet. Spannend, dat wel.

De zorgverzekeraar was bereid na te denken over de vergoeding van een assistentiehond, zelfs over het vergoeden van het zelf trainen van een hond. Een voorwaarde was dat ik gedetailleerd zou omschrijven wat het voor me moet gaan doen. Ik heb geen idee.

Wat moet het worden, een hulphond of blinden geleidehond?

De ironie wil dat mijn laatste terugval spraak- en slikproblemen betreft.

IMG_4521

Ach wat een schatje!

‘Kijk wat een snoetje’, ‘wat een lieffie’, ‘wat een poepie’, ‘wat schattig, ik krijg er de tranen van in mijn ogen!’. Onze Sykes ziet er dus uit om op te eten, toch denken wij daar wel eens anders over.

’s Ochtends is ze meestal om 07:00 wakker en laat dat luidkeels weten. Wij denken dan dat ze haar bench heeft bevuild en dat het ernstig is, maar er is meestal niets aan de hand. Ze is gewoon wakker. Onze handen en voeten bijt ze stuk met haar vlijmscherpe melktandjes. Net zoals onze schoenen, broeken, sokken en jassen. Ze bijt ons druivenboompje doormidden en graaft plantjes uit.

Ik hoop dat ze in de nacht langer door gaat slapen, dat lukt haar immers overdag ook. We maken haar moe en laten haar in de avond, of beter gezegd, in de vroege nacht nog eens uit.

Vanochtend onze wekker 6:40 gezet. We dachten het geblaf en gejank voor te zijn, maar dankzij jolige jongelui in de straat, was Sykes om 04:00 uur al wakker. Ik liet haar naar buiten en, zoals gebruikelijk in de ochtend, moest ze poepen. Omdat ik met haar nog niet verder dan de achtertuin kan, poept ze daar en ruim ik het met zo’n (biologisch afbreekbaar) plastic poepzakje op. Ze poept altijd in twee drolletjes. Vandaag ruim ik twee drolletjes op en ga ik vol met mijn profielzolen in de derde staan. Met deze poepschoenen kan ik niet naar binnen, maar zonder schoenen kan ik niet lopen, dus heb ik mijn sloffen nodig en moet ook mijn vriend wakker worden om me de sloffen te brengen.

Ernstig uit zijn humeur waarschuwt hij Sykes dat ze hiermee op moet houden omdat hij haar anders wegbrengt. Sykes en ik hebben beiden geen idee waar hij haar dan naartoe wil brengen. Ze hapt vrolijk naar zijn waarschuwende vinger, raak.

‘Ach wat een schatje’.

IMG_4244

De zwakste schakel

Ik heb zo uitgekeken naar mijn nieuwe rolstoel. En vooral, naar die elektrische wielen! Die zouden me zoveel vrijheid en heerlijke uurtjes buiten geven. Ik zou naar het park rollen, met de bus gaan en ik zou zo de trein in kunnen rollen. In plaats van me gevangen voelen in mijn huis, zou ik de hele wereld rond kunnen reizen!

Met de bus naar de stad, dat heb ik gedaan. Dankzij een slecht gehumeurde buschauffeur was dat geen daverend succes, een klein succes. Daarna nog maar eens proberen, met een vriendelijkere buschauffeur. Ook dat was slechts een klein succesje en jeetje wat een uitputtingsslag.

Het rollen naar het park, mijn oude werkplek en een vriend waren ook kleine successen, steeds geen daverende. Op weg naar het park, rijd ik natuurlijk net het spoor over op het moment dat de slagbomen naar beneden gaan. Ook met de elektrische wielen moet ik nog steeds hoepelen, sturen, opstapjes nemen en opletten dat ik nergens tegenaan rijd, of me vastrijd in de treinrails.

Ik baal er vreselijk van. Hoe kan het nou gebeuren dat mijn uitstapjes nooit een daverend succes zijn? Wat is er dan nog steeds niet goed aan mijn nieuwe rolstoel? Zou het de plaats van de voetsteunen, rug of armleggers zijn?

Opeens valt het kwartje. Het is niet de rolstoel die mijn mobiliteit ingewikkeld maakt. Het is mijn lichaam met al zijn dingetjes.

De zwakste schakel, dat ben ik. 

Het mes erin

De grap is dat ik dit niet voel door gevoelloosheid van mijn vingers, maar het mes is toch echt in mijn duim gegaan. Het bloedt als een runt! Ik laat de aardappels in hun jasje zitten en probeer eerst de rommel op te ruimen. Onhandig trek ik met één hand de keukenrolhouder van het aanrecht. Daarna scheur ik er een paar vellen af. Ik dep mijn duim, maar die blijft hard bloeden. Ik heb er een hapje uit genomen met mijn aardappelschilmesje.

Ik zie druppels en smeren bloed op het aanrecht en langs de kastjes. In mijn ultieme poging dat op te ruimen maak ik de ravage alleen maar groter.  Vanwege mijn bloedverdunners lijkt het bij zo’n klein wondje alsof er een slachting heeft plaatsgevonden.

Het is me gelukt om een stukje pleister af te knippen. Het keukenkastje, de schaar en verpakking van de pleisterrol zitten onder het bloed. In no-time komt het bloed door, onder en boven de pleister uit. Ik knip een nieuwe pleister af en plak die eroverheen. Maar ook deze pleister lijkt lek.

Nu is het tijd voor meer rigoureuze maatregelen. Een rolletje papiere hechtpleister, dat we ook als schilders tape gebruiken, moet het gaan doen. Ik draai het rond mijn duim. Ik zie nog meer rode vlekken aan het laadje, maar dit lijkt wel te werken. Oh nee, toch niet. Ook hier trekt het bloed zich weinig van aan. Met een steriel gaasje en nog meer pleister moet het toch lukken? Nee, ook niet.

Duizelig  ga ik zitten en bedenk me wat ik nog meer kan doen. Niets.

En inderdaad, nu ik niets meer doe stopt het bloeden.

IMG_2780

Sprong in het ondiepe

Eindelijk is het dan toch gelukt. Dit is toch super! Nadat we twee keer onze reis hebben moeten annuleren, omdat ik te ziek was om ergens anders heen te gaan dan naar een ziekenhuis, zijn we nu dan toch weer op ‘onze’ boerderij. Een heerlijke plek in Spanje, of zoals ik van de locals moet zeggen, Catalonië. De telefoon gaat een week uit. Goh, ook best bevrijdend, een week zonder telefoon SMS, Whatsapp, e-mail en internet.
Er is hier een zwembad waar zelden iemand gebruik van maakt. Een echt zwembad voor ons tweetjes! Ik heb hier zo vaak van gedoomd de afgelopen twee jaar. Mijn vriend helpt me tot aan de rand van het zwembad. Aan de ondiepe kant, waar het water zo’n 1 meter 30 diep is. Ik schuifel tot aan de rand, houd met mijn rechterhand de leuning van het trapje vast, nog een schuifeltje naar voren, dan een echte pas en plons. Ik spring in het water en begin vervolgens blij te huppelen. Jawel, in het water kan ik springen. Het zal aan de opwaartse kracht liggen, maar het is in elk geval een fijn gevoel.
Nu het echte verhaal. Ik schuifel, met hulp van mijn vriend, tot aan de rand van het zwembad. Houd me vast aan de leuning van het trapje, doe een grote stap en kom in het water. Mijn benen weigeren elke dienst en dus ga ik onder en blijf ik onder gaan. Door de lichte paniek en mijn sterke armen ben ik opeens weer boven. Niks aan de hand.
Toch was het gevoel van volledige stuurloosheid indrukwekkend. Alsof je de rem intrapt en er gebeurt niets, helemaal niets. De rest van de dag blijft dit gevoel bij me.
Gelukkig sprong ik in het ondiepe.
WP_000840

Rolstoelsoap

rol zonder stoelVanwege slijtage aan huidige rolstoel, had ik nieuwe aangevraagd bij de gemeente. Precies  zo’n zelfde als de stoel waar ik al jaren in rondrol. En ook een elektrische voorkoppelfiets. Ideaal, dan zou ik naar het centrum kunnen tuffen, daar de voorkoppelfiets ontkoppelen en met m’n rolstoel verder rollen.

Juist op het moment dat de gemeente goedkeuring gaf, belandde ik in een revalidatiekliniek. De handbewogen rolstoel werd afgezegd, de voorkoppelfiets ook. In plaats daarvan werd een elektrische rolstoel voor me aangevraagd. Ik kon niet meer zelf rollen.

Na een paar maanden kon ik opeens weer rechtop zitten en in mijn oude vertrouwde, handbewogen rolstoel rondrollen. Ik heb de gemeente gebeld en de aanvraag ingetrokken. Zo’n  elektrische rolstoel is erg beperkend voor me. Om daarmee buiten te komen moeten de tuindeuren open gezet en rijplaten klaargelegd worden. Met mijn handbewogen rolstoel kan ik door de voor- of achterdeur naar buiten. Nu ik het weer kan, doe ik het lekker zelf.

Opnieuw heb ik een traject ingezet voor een nieuwe rolstoel, mijn oude is echt aan vervanging toe. De gemeente eist dat ik daar eerst, samen met een ergotherapeut, goed over nadenk. Dat hebben we gedaan, de ergo en ik. We kwamen weer uit op een bijna dezelfde rolstoel als ik nu heb, maar dan met elektrische wielen, de zogenaamde e-motionwielen, zeg maar trapondersteuning bij het rollen.

Vandaag wordt de rolstoel gebracht. Een spannende dag want het gaat zelden in ėėn keer goed, zo leert de ervaring. De rolstoel is stoer, sportief en heeft een mooie kleur. De extra stevige rugleuning is alvast gemonteerd. De elektrische wielen zitten eronder, ik krijg er meteen de afstandsbediening bij en veel uitleg. De armleggers zitten er niet bij, die worden nageleverd, want waren nog niet binnen. Toch mist er nog iets essentieels.

Het zitkussen.