Tagarchief: hulphond

Veel-tinten-grijs Retriever

Sykes komt hard aanrennen over het open veldje in het bos. Normaliter een prachtig gezicht, onze mooie Golden Retriever over een groen grasveld. Deze keer is het grasveld door de droogte veranderd in een gele zandvlakte en wanneer Sykes komt aanstuiven, samen met een aantal andere honden, is dat letterlijk stuiven. Ze zijn nauwelijks meer te onderscheiden in de enorme stof- en zandwolk die ze zelf veroorzaken. Eenmaal thuis ziet Sykes er niet meer zo mooi golden uit, eerder veel tinten grijs. Een wasbeurt zou haar goed doen.

Vorige zomer was Sykes nog een vervend water- en modder-duiker, afgelopen herfst, winter en lente ook trouwens. Na een regenbui moest elke poel in het bos besprongen worden. Bij voorkeur grote, zwarte modderbaden waar ze dan ook nog met haar kop onder ging. Ze vond het nooit een probleem om zich dan bij thuiskomst af te laten spoelen met een tuinslang.

Op warme dagen stapte ze vorige zomer na het wandelen steevast in haar zwembadje, een plastic zandschelp met water, en liet zich dan met een gelukzalige glimlach zakken. We dachten dat ze dat juist bij de hitte van dit jaar ook zou doen, waarna we haar zouden kunnen afspoelen met de tuinslang en voilà, schoon.

Tot onze verbazing denkt Sykes hier totaal anders over. Bij thuiskomst weigert ze om in haar zwembadje te gaan en rent ze zelfs weg voor de tuinslang. Ze ploft het liefst binnen neer op de koele plavuizen, waar ze een omtrek van stofzand en haren achterlaat. Eenmaal afgekoeld neemt ze haar plaats in op de bank, waar haar donshaartjes in blijven hangen.

Hoewel ze de laatste keer dat ze naar de trimmer is geweest nog wel twee weken naar de shampoo van de kapper rook en haar staart te netjes was geknipt, zit er toch niets anders op.

Sykes heeft volgende week een afspraak bij de hondenkapper.

Advertenties

Als ik moe ben komt Sykes in actie

Alles is lastiger als ik moe ben. Dan vind ik de woorden niet meer in dat oerwoud van taal, ik kan me dan slecht concentreren en vergeet steeds waar we het ook alweer over hadden. Dat is behalve vermoeiend echt super gênant.

Mijn motoriek houdt dan ook niet over en dan heb ik bij veel acties, zoals de transfer in/uit mijn rolstoel, hulp nodig. Omdat de woorden niet zomaar komen, oh ja én omdat ik dan praat alsof ik dronken ben (mijn tong voelt dan zo raar), wil ik niemand vragen om hulp als ik zo moe ben. Dus dan probeer ik het zelf maar, waarop mensen geschrokken reageren als het misgaat en ik alsnog alle aandacht gericht wordt op mijn kreupele lichaam en geest.

Deze instortingen door vermoeidheid, zijn de momenten dat Sykes zich ontpopt als een echte hulphond. Ze komt dan naast me staan (ook omdat ik haar dan kriebel), gaat mee als ik naar een bed gebracht word (opnieuw een kriebel) en blijft bij me voor een veilig gevoel (en kriebel).

Na een veel te druk weekend, lig ik in bed met Sykes naast me. Opeens is ze weg. Op het moment dat ik me afvraag wat ze toch uitspookt, komt ze terug met alle speeltjes in haar bek die ze kan vasthouden.

Als ik toch niks lig te doen, kan ik net zo goed met haar spelen.

IMG_0134

Helpende hond

Het gebeurt niet helemaal zoals ik me had voorgesteld. Maar Sykes, die hulphond zou worden, doet haar functie eer aan. Na een vermoeiende en tegelijkertijd grappige puppy periode met heel veel trainingen, had ik niet gedacht dat ze ooit nog eens echt als hulphond aan de slag zou gaan. Het is een lieve hond, maar helpen ‘ho maar’.

Nu het zo enorm warm is, zijn gerichte hulphond-oefeningen met Sykes wel het laatste waar ik aan moet denken. Maar wat doet Sykes? Ze laat zien dat ze het heus wel allemaal begrepen heeft. Het maakt me blij en een beetje verbaasd. Als ze nu opeens alles begrijpt, deed ze dat dan eerder ook, maar weigerde ze simpelweg om te doen wat er gevraagd werd? Ach, ze zal haar eigen logica wel hebben.

Vanmiddag kwam ze me dat flesje water brengen dat ik naast mijn tuinstoel had laten staan. Toen ik oververhit dreigde te raken, liet zij zich in haar badje met koud water zakken, stond op, kwam naast me staan en schudde zich eens flink uit. Een koude douche was het gevolg, heerlijk met dit weer.

Sykes zorgt ervoor dat ik mijn tempo aanpas door steeds naast me te komen liggen, alsof ze voor wil doen dat het te warm is om in actie te komen. Ze laat zich alleen nog verleiden tot enige beweging als de merels zich roeren in de struik naast haar.

In de keuken is een monteur wat laatste klusjes aan het uitvoeren. Hij ziet er warm en zweterig uit.

Sykes ziet het ook en brengt hem een (mijn) flesje water.

Therapiehond

Mijn fysieke vooruitgang heeft ook een nadeel. Hoewel ik inmiddels best in huis kan rondlopen, kan ik er nog bar weinig doen. Buiten de deur zit ik in een rolstoel en dat is steeds weer een enorme aanslag op mijn energie en bovendien niet praktisch. Op een keukentrapje staan, om bijvoorbeeld de ramen te zemen, kan ik niet en ook de was ophangen lukt me niet.

De lijst van niet-kunnen gaat maar door en ondertussen zit ik hier te popelen om iets te gaan doen. Ik kan eindeloos zeuren over iets niet kunnen en over mijn verveling, ware het niet dat Sykes, onze hond, daar volslagen lak aan heeft. Hoezo verveling? Je mag me altijd kriebelen. Hoezo frustratie? Ik sta te popelen om met je te spelen, gooi die bal nu maar.

Het was de bedoeling dat Sykes me zou helpen met het aangeven van spullen, dat is nog steeds niet helemaal gelukt, maar ze weet wel als een volleerde therapiehond hoe ze me uit een dipje moet halen. Ik gooi het balletje onhandig weg en het belandt in de vijver, Sykes springt er enthousiast achteraan.

Heerlijk zo’n therapiehond

 

Zo ziek als een hond

Sykes was erg ziek. Ze had een week lang diarree en moest steeds overgeven. Heel sneu. In eerste instantie dachten we nog dat ze schoolziek was. Het begon een paar uur voor haar hondentraining, zo’n typisch geval van ‘geen zin’. Zeker toen ze de volgende ochtend weer in orde leek te zijn. Niets was minder waar. Juist op het moment dat we dachten dat het over was, poepte ze haar waterdunne diarree met zo’n grote en harde straal eruit dat het sprekend leek als in die tekenfilms waar hondjes ziek zijn. Het was hilarisch en als we niet zo bezorgd waren geweest, hadden we er vast en zeker heel erg om gelachen.

Ondanks een bezoek aan de dierenarts, twee injecties en tabletjes tegen het braken, bleef de poep waterdun. Het lastige is dan het opruimen. Het was erg veel, maar zo dun dat we het alleen konden wegspoelen (gelukkig poepte ze steeds buiten). De lucht was niet te harden en we waren blij dat we op zandgrond wonen, dan zakt het snel de grond in, op kleigrond was het een ander en veel viezer verhaal geworden.

Vandaag heeft ze al twee keer gewoon gepoept, normale poep. Het is ongelooflijk, ik heb een heel stuk over poep geschreven.

Sykes is weer beter, hoera!

sykes is ziek,

Op de bank

De bedoeling is dat Sykes een hulphond wordt. Het is hard doorwerken en erg vermoeiend, maar iedereen belooft ons dat het de moeite waard zal zijn. Ze mag van ons niet zo veel. We willen niet dat ze ‘stiekem’ stukjes van koeken krijgt of van andere producten die voor mensen bedoeld zijn en niet voor honden. Dit om te voorkomen dat ze later bij iedereen gaat schooien. Ze mag ook niet op de bank of stoelen komen en ze mag niet tegen mensen opspringen. Ze moet gewoon laag bij de grond blijven.

We hebben er nog steeds vertrouwen in dat Sykes een hele goeie wordt. Ze is namelijk heel slim, hoe slim bleek afgelopen week. ’s Avonds, als wij al naar bed zijn en er niemand meer op haar let, neemt zij een van de lekkerste plekjes in huis in. Ze gaat dan pontificaal op de bank liggen. Dat het niet mag lijkt haar niet te deren, ze wordt niet eens wakker als we er een foto van maken.

sykes op bank

Lente

Daar is ie dan, de lente! Heerlijk, je voelt het in je hele lijf. Zelfs als het niet zo warm is en de zon niet schijnt, ruik en hoor je de lente. We kunnen weer buiten zitten!

Omdat we op een heuvel wonen en ik buiten een trage lift moet nemen om op de straat te komen, mag Sykes van ons in onze achtertuin plassen. Graven mag ze niet in onze tuin, maar dat doet ze op elk onbewaakt ogenblik toch. Ze mag ook niet aan de vijverplanten komen, maar die heeft ze toch al opgegeten of eruit getroken. Ze mag ook al niet op het bruggetje komen, maar ze had in een fractie van een seconde door dat ik haar daar echt niet achterna kom en dus doet ze dat toch.

Heerlijk lente, beetje jammer van ons grasveldje.

IMG_4774

Hulphond, blinden geleidehond of gewoon Sykes?

Een hulphond zelf opleiden is leuk, maar voorlopig is die van ons nog een ongeleid projectiel. Ze is super enthousiast, snel door van alles en nog wat afgeleid en ze heeft een korte spanningsboog. Gelukkig gaat het nu goed met mijn gezondheid en redelijk met mijn energie en dus kunnen we veel oefenen, want madame is namelijk best slim. Sykes begrijpt heel veel, maar luistert heel slecht. Op de puppycursus wist ze zelfs onder veel hilariteit te ‘ontsnappen’. Onze blonde pup racete het hele veld over, tot opwinding van de andere honden, waardoor er zelfs een serieuze vechtpartij uitbrak. Sykes liet zich uiteindelijk vangen en speelde de onschuld zelve, volgens mij had ze echt niet in de gaten wat ze had aangericht. Dus kregen we de opdracht om te oefenen, heel veel te oefenen om haar uiteindelijk op te kunnen leiden tot hulphond.

Maar tot wat precies, tot welke hulphond? Eentje die me kan helpen bij dagelijkse activiteiten, variërend van spullen aangeven tot het uittrekken van mijn sokken (ADL-hond) of een blinden geleidehond? Ik heb eerlijk geen idee. Eerdere beperkingen betroffen zowel mijn motoriek als mijn zicht. Wat het volgende probleem zal zijn, wanneer het zich aan zal dienen en hoe erg het zal zijn. Niemand die het weet. Spannend, dat wel.

De zorgverzekeraar was bereid na te denken over de vergoeding van een assistentiehond, zelfs over het vergoeden van het zelf trainen van een hond. Een voorwaarde was dat ik gedetailleerd zou omschrijven wat het voor me moet gaan doen. Ik heb geen idee.

Wat moet het worden, een hulphond of blinden geleidehond?

De ironie wil dat mijn laatste terugval spraak- en slikproblemen betreft.

IMG_4521

Surfen

Vroeger deed ik dat zo graag, windsurfen. Lekker op het water, weg van alles. De zon hoefde niet eens te schijnen, want ik had een warm surfpak. In mijn eentje op plekken op een meer komen waar verder alleen eenden kwamen. De ‘grindgaten’ (zandafgravingen) waren mijn favoriet om op te surfen want die hadden het meest heldere, zoete water.

Er moest wel een beetje wind staan, want zonder wind is het lastig surfen. Dan sta je op een wankele plank, mast rechtop, giek in de handen en het gevoel nergens houvast aan te hebben. Dan kan het nog beter heel hard waaien, dan kun je eraan gaan hangen. Ik kan al lang niet meer surfen en heb ik mijn surfspullen weggegeven. Het zijn fijne herinneringen, die surfmomenten.

Ik laat onze pup (Sykes) nog wel eens een plasje doen op het gras achter mijn huis, dat kan ik lopend en dat gaat best goed. Hoewel ik vreselijk veel moeite heb met staan in een open ruimte, sta ik wel stevig op het terras als ik haar aan de uitlaatriem vasthoud en zij, al trekkend aan de lijn, haar ding doet op het gras.

Het werkt net als bij het hangen aan een surfzeil, het makkelijkst als het een beetje waait en moeilijk als het niet waait. En net als bij het surfen is het lastig als de druk opeens wegvalt of van een andere kant komt. Als Sykes me opeens een onverwachte kant uit trekt dan gaat het mis, dat gebeurt gelukkig maar zelden.

De associatie is sterk en fijn: windsurfen met Sykes.

Gewichtstoename

Als je pup opeens tot stilstand komt voor de bank en dan na een blaf droevig door haar poten zakt om er onderdoor te kijken, dan weet je dat ze een grote hond aan het worden is.

Onze Sykes kan niet meer onder de bank kruipen. Als er een balletje onder rolt, dan steekt ze haar kopje eronder, maar veel verder komt ze niet meer. Dat verbaasd haar zelf ook. Ze blaft een keer en blijft dan eindeloos smachtend naar het balletje liggen kijken.

Ze is niet alleen maar gegroeid, ze is ook berensterk geworden. Tegelijkertijd heeft ze (een deel van) haar vlijmscherpe melktandjes nog. We moeten nu dus heel goed mikken als we onze vingers in haar bek steken om daar dat ‘onweerstaanbaar lekkere’ stukje plastic of iets dergelijks uit te halen.

IMG_4449