Bijna lente

Dichtbij de verwarming en met een mok koffie in m’n hand, zie ik Sykes achter de vogeltjes aanrennen die achterin onze tuin bezig zijn. Ik heb geen idee wat ze aan het doen zijn, maar het ziet er heerlijk lente-achtig uit.

Ik besluit gebruik te maken van het zonnige weer en ga mee Sykes uitlaten in het bos. De bosgrond is droog en bevroren, dus hard genoeg om met de rolstoel overheen te rollen. Toch valt de tocht me wat tegen. De elektrische wielen van m’n rolstoel doen niet altijd wat ik wil en al schuddend over bospaadjes rammelen is fysiek zwaarder dan ik dacht.

Ondanks de moeizame tocht is het prachtig in het bos en ik maak volop foto’s met mijn mobiel. Eenmaal thuis ga ik nog even in de tuin in het zonnetje zitten. Het is heerlijk uit de wind, in de zon (en met een warme winterjas en wanten aan).

Als je je benen niet kunt voelen is het natuurlijk altijd een beetje link om met -3 buiten te gaan zitten in een spijkerbroek. Omdat ik mijn benen ook nauwelijks beweeg is het weinig verrassend dat ze ijskoud blijken te zijn als ik eenmaal binnen ben, pas na een warme douche zijn ze weer opgewarmd.

Al sinds onze thuiskomst bekruipt me het vervelende gevoel dat ik iets mis en wanneer ik op mijn telefoon wil kijken of de foto’s gelukt zijn, kan ik het nergens vinden. Mijn vriend belt naar mijn telefoon, maar we horen het nergens overgaan en mijn angstige voorgevoel blijkt te kloppen: ik ben mijn telefoon verloren.

Het lente-gevoel is op slag terug wanneer mijn telefoon opeens wordt opgenomen door het baasje van een vriendje van Sykes.

50db27c9-e364-4060-9813-32d2e97e3c33

Advertenties

Eindgebruiker

Nu de prachtige rolstoel met supersonische wielen geleverd is, een half jaar na de aanvraag, heb ik nog wat vragen over de wielen. De elektrische wielen kunnen namelijk aangepast worden naar behoeftes en wensen van degene die in de rolstoel zit. Omdat diegene elke dag ben, denk ik dat ik een belangrijke speler ben in dit geheel van ambtenaar, rolstoeldeskundige, verkoper, fabrikant en gebruiker.

Nadat ik eindelijk contact heb met iemand van de verkopende partij die mijn rolstoel moet afstellen, waarschuwt hij me dat ik nooit rechtstreeks met een deskundige van de elektrische wielen-fabrikant mag bellen. Ik stribbel tegen. Hij hoeft wat mij betreft zijn drukke agenda niet vrij te maken voor mij, ik kan ook alleen met deze wielen-specialist spreken en mijn wensen voorleggen. Mijn eerdere ervaring met dergelijke wielen is dat een deskundige feilloos en snel de instellingen kan aanpassen.

De verkoper legt het nog maar eens ‘geduldig’ uit. Zij hebben de opdracht en het geld gekregen van de gemeente om deze rolstoel aan te schaffen en aan mij in bruikleen te geven. De verkopende partij is nu eigenaar van de rolstoel, de gemeente heeft betaald. Ik ben geen partij in dit geheel.

Ik ben slechts de eindgebruiker.

Wiel opnieuw uitvinden

Ik heb een nieuwe rolstoel, een hele mooie rooie, een actieve vastframe rolstoel. Het interessantste eraan zijn de motortjes in de grote wielen. Ik had al wielen met motortjes die een soort van ‘trapondersteuning’ boden, maar deze fabrikant heeft een vergelijkbaar wiel volledig opnieuw uitgevonden.

Op deze wielen zit, behalve trapondersteuning ook nog een kleinere hoepel en als ik daar tegenaan duw, dan gaat de rolstoel volledig elektrisch! Dat is nieuw voor me, een actieve vastframe rolstoel met wielen die een luie stand hebben. Om het motortje te laten draaien moet ik wel deze hoepels wel vast blijven houden.

Op een fietspad in de buurt ga ik het uitproberen. De snelheid die de wielen in hun luie stand kunnen halen vind ik eng, tien kilometer per uur (hardloop-snelheid). Dat is zittend in zo’n stoel best wel hard, vooral nu blijkt dat de wielen remmen (en tot stilstand komen) wanneer ik de hoepels ook maar eventjes loslaat. Ze remmen op hun eigen motortje wat best oké klinkt, maar als de rolstoel bij tien km per uur opeens hard afremt is dat steeds weer schrikken. Mijn spieren protesteren als ik me voor de zoveelste keer schrap moet zetten.

Ik zie een jogger het fietspad opkomen en ga achter hem aan. Grappig hoe ik, terwijl de rolstoel volledig elektrisch (en geruisloos) al het werk doet, deze snelheid kan bereiken. Als ik naast hem ben wil ik als een winnaar mijn armen in de lucht gooien.

Ik laat de hoepels los … en sta stil.

IMG_0647

Gelukkig nieuwjaar voor Sykes

Sykes heeft tijdens haar hulphondentraining onder meer geleerd om niet bang te zijn voor vuurwerkknallen. Dat lukt ook behoorlijk goed, tenminste, ze doet enorm haar best om te doen alsof ze niet bang is, maar de stand van haar oortjes vertelt ons toch echt iets anders.

Ze gaat op haar dekentje liggen, maar als wij op een andere stoel gaan zitten, springt ze gealarmeerd op en sleept haar dekentje een paar meter door de kamer, zodat ze weer precies aan onze voeten ligt (of beter gezegd, er bovenop).

Dat verslepen van haar dekentje valt helemaal niet mee. Het is geen grote deken, maar als ze het in haar bek meeneemt om het ergens anders neer te leggen, gaat ze er steeds met haar poten op staan en struikelt ze. Normaal gesproken blijft ze dan liggen waar ze struikelde, alsof het zo moest. Maar met die enge knallen buiten sleept ze net zo lang totdat ze weer dichtbij ons ligt.

Vanochtend is alles weer normaal. Sykes ligt middenin de kamer, op haar rug, met het dekentje in haar bek. Toppunt van ontspanning.

Gelukkig, het is nieuwjaar.

IMG_0554

De kan blijkt halfvol

Mijn hersens vinden koffie zetten tegenwoordig lastig. Ook vandaag gaat het mis. Ik wil schepjes koffie in het filter doen, maar ben het zakje vergeten. Ondertussen staat een vriendin iets te vertellen. Ik baal omdat ik zo knullig aan het doen ben, maar vooral omdat ik niet heb meegekregen wat ze zei.

Eindelijk zit het filterzakje in de houder en schep ik de koffie erin, maar dan bedenk ik me dat ik niet meer weet hoeveel schepjes ik er eigenlijk in moet doen. ‘Oh ja, vijf. Maar hoeveel heb ik er nu dan al ingedaan?’ Ik besluit te doen alsof er niets aan de hand is en op het oog te bepalen of er genoeg koffie in zit.

Bijna vergeet ik nog om het waterreservoir te vullen. Pfft, ook dat is gelukt. De koffiekan is gisteren al door mijn bezoek teruggezet, dus die kan ik niet meer vergeten. Het is een thermoskan. Hartstikke handig, dan hoef je niet steeds naar de keuken om nieuwe koffie te pakken. Het nadeel is dat deze kan niet van doorzichtig glas is, maar van roestvrijstaal. Omdat ik dus niet kan zien of de kan leeg is, had ik er even aan moeten voelen.

Hij blijkt nog halfvol te zijn en terwijl mijn vriendin haar verhaal afmaakt, stroomt de koffie over de kan, over het aanrecht zo de bestek-la in.

Mail aan MS-stichting

Stichting MS-anders vroeg patiënten hoe het voelt om te leven met MS. Mijn antwoord hierop vonden ze zo treffend dat ze het (na overleg met mij) hebben opgenomen in de brief aan hun donateurs. Dus als je donateur bent van deze stichting, dan zal je binnenkort mijn verhaal langs zien komen.

Dit is het verhaal van Lisette. […] Ze vertelt over haar schubs, dat zijn de plotselinge aanvallen waarmee MS vaak gepaard gaat en die littekens achterlaten in de hersenen.

‘Mijn eerste schub vond ik nog haast grappig. Ik dacht dat ik een hernia had, maar dan met alleen uitval van mijn benen, zonder de pijn. Dat is alweer jaren geleden, sindsdien heb ik tientallen zeer uiteenlopende schubs gehad en kan ik er niet meer om lachen. Een hele grote was die schub die klachten veroorzaakte alsof ik een hoge dwarslaesie had. Ik kon niets meer en heb een halfjaar in een revalidatiekliniek gelegen. Ik dacht destijds nog dat het de allerergste schub was die me ooit zou kunnen treffen…

Dat blijkt niet zo te zijn, want het was ‘slechts’ een schub met heftige lichamelijke uitval. Inmiddels weet ik dat er door schubs ook van alles mis kan gaan met mijn denkvermogen. MS kan een snellere afbraak van de hersens betekenen, waardoor het denken achteruitgaat, dat wist ik al. Maar het veroorzaakt ook nog eens schubs die mijn hersens beschadigen! De voorspelde afbraak van de hersenen gaat best langzaam.

Schubs gaan juist snel en zo komt het dat ik soms opeens cognitieve problemen heb. ’s Ochtens nog niets aan de hand, en ‘s middags kan ik woorden niet meer vinden en als ik ze dan gevonden heb, kan ik ze niet meer uitspreken. Mijn planning is chaotisch en mijn besef van tijd is verdwenen. Dit alles in een paar uur tijd.

Het vermogen om dit alles te bedenken heb ik nog wel, ik ben niet ‘klassiek’ dement, maar misschien juist omdat ik hierover na kan denken, zijn deze schubs nog erger dan een volledige dwarslaesie! De angst dat ik door een schub mijn verstand kan verliezen, maakt me haast gek.’

‘Simpele’ vervanging van mijn trippelstoel

Mijn oude, trouwe trippelstoel is stuk en kan helaas niet meer gemaakt worden. Ik was nogal verknocht aan deze stoel waarop ik met mijn voeten (trippelend) rond rolde. Ik zat er dagelijks vele uren op achter mijn bureau, aan tafel en, omdat de stoel ook omhoog kon, ook aan het aanrecht.

Omdat een nieuwe stoel slechts ter vervanging van de oude is, hoeft er gelukkig niets uitgebreid aangevraagd te worden bij de zorgverzekeraar. De monteur, die voor de leverancier werkt, vertelt me dat het allemaal erg simpel is. Hij zal er direct eentje bestellen, die er waarschijnlijk over twee weken al is. Hij vraagt meteen even voor me na of er een ‘leen-trippelstoel’ is om die twee weken te overbruggen. Nee, helaas.

Als ik twee weken later nog niets gehoord heb bel ik met de leverancier. Daarvan hoor ik dat ik niet bij hem, maar bij de zorgverzekeraar moet zijn want die moet toestemming verlenen. Ik bel mijn zorgverzekeraar en die zegt dat de leverancier beoordeelt of ik zo’n stoel nodig heb. Ik bel weer met de leverancier die me ervan verzekert dat hij echt eerst toestemming nodig heeft van de verzekeraar.

Tot mijn verbazing komt de leverancier een paar dagen later al een gloednieuwe trippelstoel brengen. Ik ben blij met deze verrassend snelle levering en geef mijn oude trippelstoel mee aan de man die nog mompelt dat het innemen van een kapotte trippelstoel niet op zijn lijstje stond.

Zojuist kreeg ik een telefoontje van de leverancier dat, in opdracht van de verzekeraar, zijn deskundigen bij me langs zullen komen om te beoordelen welke trippelstoel ik nodig heb. Pas daarna bestellen ze een stoel en krijg ik deze van mijn zorgverzekeraar in bruikleen. De nieuwe stoel blijkt helemaal niet míjn nieuwe stoel te zijn, het is slechts een leen-trippelstoel.

Het is allemaal niet zo simpel.

De verdwenen postbode

Een paar dagen geleden zag ik dat er water stond op de houten vloer van onze woonkamer. Gelukkig was het schoon en helder water, snel ruimden we het op. In eerste instantie leek het mee te vallen, maar diezelfde dag nog trokken de planken krom en was de schade nauwelijks te overzien.

Na inspectie blijken we een verstopping in de riolering te hebben en die moet via de rioleringsput, die precies voor de voordeur zit, worden opgelost. Nu mijn vriend de betonnen put heeft uitgegraven (die zit altijd veel dieper dan je hoopt), blijkt deze vergaan te zijn. Omdat hij niet nog een keer zo’n diep gat wil graven, besluiten we de put meteen te laten vervangen. Hoewel dat al binnen enkele dagen zal gebeuren, zijn we deze dagen dus niet bereikbaar via de voordeur.

Ik heb buiten gezeten om de bezorger van de boodschappen op te vangen en weet te voorkomen dat ons bezoek in de narigheid stapt. Nu verwacht ik niemand meer en zit weer binnen, waar het lekker warm is.

Opeens zie ik de arm van een postbode in de richting van de bel gaan. Ik ben blij want hij komt vast mijn online bestelde shirtjes bezorgen. Dan denk ik aan het diepe gat voor onze voordeur. Ik wil hem nog waarschuwen, maar plots is hij verdwenen! Hij zal toch niet …?

Maar jawel, hij is in het gat gevallen.

Als ik moe ben komt Sykes in actie

Alles is lastiger als ik moe ben. Dan vind ik de woorden niet meer in dat oerwoud van taal, ik kan me dan slecht concentreren en vergeet steeds waar we het ook alweer over hadden. Dat is behalve vermoeiend echt super gênant.

Mijn motoriek houdt dan ook niet over en dan heb ik bij veel acties, zoals de transfer in/uit mijn rolstoel, hulp nodig. Omdat de woorden niet zomaar komen, oh ja én omdat ik dan praat alsof ik dronken ben (mijn tong voelt dan zo raar), wil ik niemand vragen om hulp als ik zo moe ben. Dus dan probeer ik het zelf maar, waarop mensen geschrokken reageren als het misgaat en ik alsnog alle aandacht gericht wordt op mijn kreupele lichaam en geest.

Deze instortingen door vermoeidheid, zijn de momenten dat Sykes zich ontpopt als een echte hulphond. Ze komt dan naast me staan (ook omdat ik haar dan kriebel), gaat mee als ik naar een bed gebracht word (opnieuw een kriebel) en blijft bij me voor een veilig gevoel (en kriebel).

Na een veel te druk weekend, lig ik in bed met Sykes naast me. Opeens is ze weg. Op het moment dat ik me afvraag wat ze toch uitspookt, komt ze terug met alle speeltjes in haar bek die ze kan vasthouden.

Als ik toch niks lig te doen, kan ik net zo goed met haar spelen.

IMG_0134

Een knalrode

De grote verrassing was eigenlijk al dat een ambtenaar van de gemeente wilde meedenken over mogelijke oplossingen voor mijn problematische mobiliteit. De voorgestelde oplossing komt als een verrassing en ‘valt nogal rauw op m’n dak’, namelijk een elektrische rolstoel. Het is vooral onaangenaam omdat ik weet dat hij gelijk heeft en tegelijkertijd absoluut geen elektrische rolstoel wil. Ik wil gewoon een mij zo vertrouwde en sportieve vastframe-rolstoel, met grote wielen waarmee ik zelf kan ‘hoepelen’.

Met weemoed denk ik terug aan mijn eerste rolstoel, een sportieve knalrode. Eigenlijk wilde ik destijds helemaal geen rolstoel, maar deze werkte zo goed voor mij (makkelijk rollen, mooie rolstoel en onverwacht veel winst doordat ik niet hoefde lopen) dat ik er jarenlang veel gebruik van heb gemaakt.

Inmiddels is deze mooie, knalrode rolstoel verleden tijd en rol ik rond met een handbewogen rolstoel -in onduidelijke kleur- met motortjes in de wielen voor de broodnodige ‘trapondersteuning’. Maar ook deze is niet meer goed genoeg en iedereen lijkt een elektrische rolstoel de oplossing te vinden, maar ik wil ook nog zelf kunnen hoepelen.

Gelukkig weet ik dat er een soort van compromis bestaat. Een gewone rolstoel, met wielen die, naast de ‘trapondersteuning’, ook volledig elektrisch voortbewogen kunnen worden. Het zijn wielen met twee hoepels per wiel, een grote en een kleintje rond de as. Rest mij nog om ze van deze oplossing te overtuigen.

Het spannende moment is aangebroken, ik zit bij de rolstoelleverancier om uit te proberen en te besluiten met welke nieuwe rolstoel ik voorlopig ‘uit de voeten kan’. Paniekerig besef ik dat er alleen volledig elektrische voor me klaarstaan. Dan opeens zie ik ook een gewone rolstoel met wielen waarop twee ringen zitten! Ik mag het testen en na even op de parkeerplaats rond geracet te hebben is ieders conclusie: een vastframe-rolstoel met deze wielen is de meest ideale oplossing. Mij rest de kleur te kiezen.

Het wordt een knalrode