Maandelijks archief: januari 2020

Begrip

Nee, ik begrijp helemaal niets van jullie traagheid, meneer de gemeenteambtenaar. Jazeker mogen jullie ook griep hebben, op vakantie zijn, of met zwangerschapsverlof, maar mijn aanvraag is al zestien weken geleden ingediend en ik denk niet dat jullie al die tijd afwezig waren. Natuurlijk heb ik er begrip voor dat er rond de kerstdagen veel mensen vrij zijn, maar mag ik u er op wijzen dat het nog zomer was toen ik mijn aanvraag indiende?

Meneer de ambtenaar, begrijpt u op uw beurt dat mijn MS nooit met verlof is? Elke minuut word ik eraan herinnerd dat ik nauwelijks kan lopen. Elke dag eindigt in vermoeidheid en frustratie omdat ik niet heb kunnen doen wat ik me in de ochtend – toen ik me nog fris en energiek voelde – had voorgenomen.

Dat ik nu eindelijk contact met u heb, komt niet doordat jullie weer aan het werk zijn. U mailt me alleen maar omdat ik besloot om een dwangsom te eisen vanwege het te laat reageren op mijn aanvraag. Ik aarzelde om de dwangsom te eisen omdat ik echt wel begrijp dat u het druk heeft, maar het wachten duurde zo vreselijk lang. U had toch op zijn minst even een mailtje kunnen sturen met uitleg en een indicatie hoe lang het nog zou duren? Ik hoorde al die weken helemaal niets van u, maar ik was wel elke dag ziek van mijn MS. Uiteindelijk won mijn frustratie het en stuurde ik u de dwangsomeis.

Heeft u daar begrip voor?

Feestdagentuig

Ruim voor kerst heb ik onze kerstboom opgetuigd. Ik keek niet uit naar de feestdagen, maar wel naar die sfeer door mooie versieringen in donkere dagen.

De kerst bracht een gezellig kerstdiner, waarbij iedereen zijn beste beentje voorzette. Het enige dat ik hoefde te doen was zeggen dat het inderdaad lekker was. Het etentje kostte me veel meer energie dan ik wilde toegeven – zeker tegenover die mensen die er zoveel werk van hadden gemaakt. Ik was er dagenlang ziek van.

Terwijl ik nog aan het bijkomen was van de kerst, begon de aanloop naar oud en nieuw alweer. Om onze huisdieren niet alleen te laten op oudejaarsavond, bleven wij thuis. Door het harde geknal en de lichtflitsen, renden onze twee poezen en Sykes al vroeg in de oudejaarsavond paniekerig door het huis. De poezen zochten zelfs bescherming bij Sykes. Dat wees op een noodsituatie, ze kunnen haar namelijk de rest van het jaar niet uitstaan.

De avond brachten we zo relaxed mogelijk door met muziek en een DVD. Dat deden we, behalve voor de huisdieren, vooral voor mij. Ik probeerde me niet schuldig te voelen dat ook mijn vriend een weinig uitbundige jaarwisseling zou hebben Dat zou onnodig vermoeiend zijn – er was toch niets aan te doen –  en ik moest nog volhouden tot middernacht.

De jaarwisseling is achter de rug, het was een fijne avond (daar denken Okki, Jippo en Sykes vast heel anders over!). Ondanks dat het relaxed en gezellig was, ging ik toch over mijn energiegrens heen; ik ben uitgeput, heb pijn en voel me ziek.

Om mezelf af te leiden van mijn fysieke ongemakken zoek ik naar een bezigheid. In een duidelijk minder stemmig humeur dan twee weken geleden, besluit ik hem eens flink te gaan aftuigen,

die kerstboom.