Maandelijks archief: juni 2019

ET in mijn hoofd

Deelname aan een kunstproject, waarin een installatie wordt gemaakt met MS als thema, was precies dat zetje dat ik nodig had om de MRI-beelden van mijn hoofd op te vragen. Professionals raadden het af, ik kan geen MRI’s ‘lezen’ en zou hier volgens hen allerlei vreselijke ziektes en ellende op zien. Het bekijken van mijn MRI kon ik maar beter samen met mijn neuroloog doen.

Met een kop koffie bij de hand zit ik achter mijn eigen computer en bekijk de beelden rustig. De rapportjes van de radioloog heb ik zelf vertaald en uitgeprint, ik gebruik ze als reisgids. Alsof het een city-tour is wandel ik door mijn hersenen. De hersenplooien zijn weggetjes, MS-schade de pleintjes, ik vind mijn weg wel. Alle tijd om op mijn dooie gemak de blinde vlekken op de kaart uit te pluizen.

Tot mijn grote verrassing is het helemaal geen drama of tegenvaller. Ik vind mijn MRI beelden er juist goed uitzien, grappig zelfs. Die zwarte vlek midden in mijn hoofd is een meer met witte zandstranden. Wanneer ik de positie van de MRI verander krijg ik opeens een heel ander beeld, van een buitenaards wezen met grote ogen, enorme tanden en gekke kleine oortjes. Ik schiet in de lach als ik met de muis de oortjes groter en kleiner laat worden.

ET in mijn hoofd.

Afbeelding1

Hoepelhoezen voor mijn rolstoel

Mijn rolstoel is onbruikbaar, de hoepels die aan de grote wielen zitten, zijn te dun en te glad om goed mee te rollen en – belangrijker – mee te remmen. Ik heb hierover gebeld, de rolstoelleverancier kent het probleem en belooft hiervoor hoepelhoezen op te sturen. Na weken van wachten en heen en weer bellen, krijg ik ze eindelijk binnen. Het zijn een soort silicone fietsbanden met aan één kant een gleuf, zodat ze om de hoepels heen gelegd kunnen worden. Ik trek ze er vrij eenvoudig omheen en het probleem lijkt opgelost. Achteraf gezien ging het té eenvoudig, de hoezen zitten niet strak genoeg.

Nietsvermoedend van dit probleem rol ik door het ziekenhuis als ik opeens hard moet remmen voor een zwalkende patiënt.  De hoepelhoezen schieten van de hoepels, waardoor de rolstoel in één klap onbestuurbaar en on-rembaar wordt. De hoepelhoezen zwiepen als hoela-hoepels om mijn armen.

Na wederom weken van wachten en telefoneren is er nu dan eindelijk een monteur om er zelf de juiste hoepelhoezen omheen te leggen. Gelukkig heeft hij een assistent meegenomen want deze hoezen zitten zo strak dat ze door vier stevige handen om de hoepels heen gelegd moeten worden. Nu kan ik ze ook niet meer ‘opstropen’ als ik hard rem.

Wanneer ik het busje van de monteurs nakijk hoor ik een enorm kabaal in de hal waar de rolstoel staat. De nieuwe hoepelhoezen zaten veel te strak en hebben als grote elastieken de spiegel van de wand geschoten.