Maandelijks archief: februari 2019

Sykes houdt niet van aanstellerij

Mijn ademhaling klinkt alsof ik door een waterpijp adem, mijn hoofd barst bijna uit elkaar, ik heb geen eetlust en ik heb het vreselijk koud, kortom: ik heb de griep.

Tot mijn grote verrassing maakt Sykes, die nooit helemaal is doorgebroken als hulphond, er nu wel werk van. Toen ze nog volop in training was en ik samen met een fysiotherapeut oefende op wat Sykes moest doen als ik zou vallen, maakte ze daar een groot theater van. Als ik op de grond lag – als een schildpad op de rug – kwam ze steeds superenthousiast aan gesprint. We vonden dat in eerste instantie een veelbelovend begin,  maar daarna ging ze net zo lang in mijn haar bijten totdat ze mijn staart had losgetrokken, waarna ze mijn elastiek-wokkel in haar mand bij haar andere kostbaarheden legde: sokken, breinaald-10, een oud telefoonhoesje en een pen.

Nadat we haar hadden geleerd mijn sokken uit te trekken, trok ze bij iedereen die de schoenen uitdeed, de sokken uit. Daar waren ze niet allemaal van gediend, maar toen we haar probeerden te leren alleen bij mij de sokken uit te trekken, trok Sykes nog steeds bij iedereen de sokken uit, behálve bij mij.

Nu ik ‘echt’ ziek ben reageert Sykes verrassend. Ze komt mijn mobieltje brengen als ik daarom vraag en als ik sterretjes zie – omdat ik bukte – zit ze al naast me op zo’n manier dat ik eigenlijk wel móet gaan liggen. Tegen de tijd dat ik me weer wat beter voel en haar uitvoerig wil prijzen, is ze al opgesprongen en in haar mand bij haar ‘schatten’ gaan liggen.

Sykes houdt wel van theater, maar niet als dat van mij komt.

Advertenties