Maandelijks archief: december 2018

Dode eekhoorn

De eekhoorn ligt al een aantal dagen in het bos, aangevreten door buizerds en vossen. Andere honden dreigen erin te gaan rollen, maar worden teruggefloten door hun baasjes. Tevreden zien we hoe Sykes zich niet verlaagt tot dat smerige ‘rollen’.

Nu staat ze dan toch in het middelpunt van de belangstelling. De overige honden én hun baasjes kijken opgewonden wat ze aan het doen is. Wat heeft ze toch in haar bek? Ze kauwt op iets, we horen het kraken.

Terwijl ze zich smakkend omdraait, zien we nog net een staart in haar bek verdwijnen.

Advertenties

De chauffeur mag me niet meenemen, maar is verplicht dat wel te doen

In Den Haag begrijpen ze het niet. Het leek ze vast een goed idee om een wet aan te nemen die het verplicht stelt dat de rolstoelen in een rolstoeltaxi gedegen worden vastgemaakt aan de bevestigingsogen, met de haken die uit de vloer van de taxibus kunnen worden getrokken.

Alle taxibussen zijn inmiddels met deze haken uitgerust, maar de rolstoelen – meestal eigendom van de gemeente – niet met de bevestigingsogen. Aangezien mijn gemeente niet in actie kwam om deze metalen ringen aan mijn rolstoel te maken, heb ik zelf twee maanden geleden contact gezocht met de rolstoelleverancier, sindsdien staan de bevestigingsogen ‘in bestelling’.

Het duurt allemaal te lang – de nieuwe wet gaat over een maand in – en dus heb ik weer contact gezocht met de leverancier, dat resulteerde in een zeer onvriendelijk gesprek met een telefoniste. Volgens haar is de chauffeur verplichtom me mee te nemen, dat staat in de wet. In de nieuwe wet staat echter dat het verbodenis me mee te nemen als hij me niet goed kan vastzetten. Ze zegt me dat ik me er niet mee moet bemoeien, ik krijg ‘vanzelf’ een telefoontje wanneer de monteur langskomt. Lichtelijk gefrustreerd bel ik weer met het regioteam van mijn gemeente.

Deze dame is vriendelijker aan de telefoon, maar toch voelt het niet goed als ze overdreven langzaam en duidelijk articulerend tegen mij praat – alsof ik gehandicapt ben…

“Laat het los mevrouw. U moet niet meer zelf bellen met de leverancier. Laat het los.”

Konijntjes

Het is koud herfstweer en we logeren in een mooie vakantiebungalow net achter de Zeeuwse duinen. Sykes – onze net-niet-hulphond – mocht ook mee en ontdekte tot haar grote vreugde dat hier alles op de begane grond is, sindsdien loopt ze continu onze slaapkamer in en weer uit. Aan het strand was het ook al zo’n feest. Niet vanwege de zee – ze vindt het zoute water vies en de golfjes eng – maar vanwege het zand, hierop kan ze eindeloos rennen en naar hartenlust graven.

Achter ons vakantiehuisje is een grasveldje. Helemaal omheind, door coniferen en een stalen poortje, prefect om Sykes even naar buiten te laten voor een plasje. Ze geeft aan dat ze naar buiten moet, door nadrukkelijk bij de deur te gaan staan en afwisselend naar een van ons en de deur te staren.

Het is weer eens zover en ik open de deur – een ijskoude windvlaag komt binnen. Een stuk of vijf konijntjes schieten van het grasveldje af en verdwijnen door een gat onder de coniferen. Sykes hoefde helemaal niet te plassen, maar had de pluizige bolletjes in het vizier. Ze sprint de konijntjes pijlsnel achterna, over het grasveldje en door het gat – tot mijn schrik kan Sykes daar ook doorheen! Nu is ze weg, ik kan haar niet meer zien en ze komt ook niet terug op mijn geroep.

Lichtelijk in paniek roep ik mijn vriend, hij besluit haar te gaan zoeken. Zenuwachtig kijk ik nog eens om me heen en zie opeens dat Sykes naast me zit!

Ze kijkt me vragend aan, alsof ze zich afvraagt of ze me misschien ergens mee kan helpen.

75721ac1-73f6-42b7-9372-535c1af4fef2.jpg