Maandelijks archief: september 2018

Zwemmen

Op vakantie gaan met een handicap is altijd spannend: is het wel goed geregeld, lukt het me wel en hoeveel extra energie kost me dat allemaal? Het kan ook de andere kant opslaan, zo bleek tijdens mijn afgelopen vakantie toen ik tegen mijn verwachting in opeens iets wél kon.

Tijdens mijn laatste zwempoging in een zwembad, begrepen mijn benen niet meer hoe ze moesten blijven drijven en zakten ze naar de bodem. Op alleen armkracht kon ik mijn hoofd niet boven water houden en ik zonk. Zwemmen vond ik altijd heerlijk, maar de tijd dat ik niet meer uit het water was te slaan ligt dus achter me.

Aan dit Spaanse strand, blijkt het toch wat genuanceerder te liggen. Het lukt me om tot aan de waterkant te komen omdat er op het strand houten paden liggen tot aan de vloedlijn. Aan het eind van zo’n pad trekt mijn vriend mijn rolstoel (met mij erin) door het mulle zand dat laatste stukje richting de zee. Ik trek mijn jurkje uit en word naar het water geholpen. Nou ja ‘geholpen’, feitelijk word ik haast gedragen.

Een maal in het water val ik bijna onmiddellijk om en tot mijn grote verrassing komen mijn benen direct bovendrijven – geholpen door mijn plastic sandalen. Op armkracht kom ik vooruit; ik zwem! In de opstuwende kracht van het zoute water voel ik me even niet gehandicapt. Enthousiast roep ik naar mijn vriend (en naar iedereen die het wil horen), dat ik kan zwemmen. Ik draai mijn hoofd richting de zee waar ik mijn vriend vermoed.

Een brekende golf slaat in mijn gezicht en open mond.

IMG_1572.jpg

Advertenties

Mokkende hond

Onze verwachting waren wellicht wat al te hoog gespannen toen we, eenmaal terug van vakantie, Sykes gingen ophalen van haar logeeradres. We dachten dat ze dolenthousiast zou zijn omdat ze haar baasjes weer terug zag. Viel dat even tegen.

Sykes begroette ons met een beleefd knikje en negeerde ons verder volkomen. Dat houdt ze nu al een dag vol. Ze doet haar normale dagelijkse dingen, zoals erbij gaan zitten als we journaal kijken of half in de keuken gaan liggen als er gekookt wordt, maar dan net even anders dan normaliter. Tijdens het journaal gaat ze naar een lege muur zitten kijken en als er gekookt wordt, gaat ze daar demonstratief met haar rug naartoe liggen. Alsof wij er niet zijn.

Hoe wij ook ons best doen, ze is niet enthousiast te krijgen. Maar wanneer ze uitgelaten wordt in ‘haar’ bos, speelt ze als vanouds enthousiast met haar vriendjes. Ze rent, duikelt, springt en knuffelt met de andere hondjes en gaat lief zitten voor hun baasjes – vooral als die hondensnoepjes hebben. Het is om jaloers op te worden.

Als het haar bedoeling was om ons een schuldgevoel aan te smeren, dan is dat  gelukt.

De volgende vakantie gaat Sykes mee.