Maandelijks archief: mei 2018

Anti on-weer

Sykes vindt er niks aan, deze te warme lentedag met aan het eind de verkoeling van een onweersbui. Ze heeft het warm, haar wandeling werd ingekort, er waren haast geen andere honden in het bos en nu begint het ook nog eens te onweren.

Ik ben er blij mee, want de temperatuur daalt opeens met wel tien graden. Voor de open deur laat ik me afkoelen door een felle bui. Sykes ligt achter me en als ik naar de computer ga loopt ze, tsja als een hondje, achter me aan. Angstig gaat ze onder de tafel liggen. Volgens haar is dit het tegenovergestelde van het echte, heerlijk koele en natte hondenweer.

Dit is on-blijehondenweer.

 

IMG_1056

Advertenties

Lang geleden

Het is altijd weer lastig als ik mensen van ‘lang geleden’ tegenkom, zoals vandaag die collega waar ik decennia geleden mee samenwerkte. Doordat we beiden een andere richting kozen heb ik haar al twintig jaar niet meer gezien.

Destijds liep ik dagelijks hard en was ik dol op autorijden, nu zit ik in een rolstoel en heb ik geen rijbewijs meer. Ik kom haar tegen, zittend in mijn (deels elektrische-) rolstoel. Mijn zus naast me, die me met haar auto heeft gebracht.

Op de standaard begroeting “hoe is het met je” weet ik even niets te zeggen. “Goed’ zeg ik dan maar. Het is even een ongemakkelijk moment. Het is lang geleden dat we elkaar gesproken hebben. Ook in haar leven is er ongetwijfeld veel is gebeurd, maar dat is niet zo duidelijk zichtbaar.

Dan komt de volgende standaard vraag: “wat doe je overdag?”. Opnieuw word ik eraan herinnerd hoe vreselijk ik mijn ontslag vond en vind, maar ik vertel haar opgewekt dat ik niet meer werk, maar dat ik me dankzij lieve vrienden en familie nooit hoef te vervelen.

Zij werkt met een specifieke doelgroep die haar na aan haar hart ligt. Deze doelgroep vind ik juist vreselijk, dat begrijpt ze niet. “Waarom dan?” Nou, omdat ik tot die doelgroep behoor!

Lichtelijk ontdaan ga ik met mijn zus op een terrasje zitten. Het is heerlijk weer en ik geniet van de zon op m’n gezicht. Lang geleden was ik jaloers op mensen die zomaar vrij konden nemen op een fijne lentedag.

Dat was terecht.

Hond is ziek

Sykes is ziek, dat ziet er heel erg zielig uit. Haar toch al hangende oren lijken opeens lager te zitten, ze heeft wallen onder haar ogen die blauwig zijn en haar ogen zelf zijn rooddoorlopen. Alsof dit allemaal nog niet duidelijk genoeg is, moet ze steeds overgeven. Gelukkig wil ze daarvoor steeds de tuin in.

We hebben het erg met haar te doen en vragen ons bezorgt af wat ze toch mankeert. Ze reageert nauwelijks als we het woord ‘eten’ in de mond nemen en dat is toch echt wel een teken dat het niet goed met haar gaat.

Gelukkig is het mooi weer en kunnen we veel buiten zitten (zodat we niet steeds voor Sykes de deur open hoeven te houden). De hond van de buren meldt zich aan de schutting die bestaat uit betongaas waar de klimop maar niet wil groeien. Tot onze verbazing loopt Sykes direct op hem af.

Hun begroeting duurt altijd maar kort, maar dit keer is het wel heel erg snel over. We horen de buurman lachen om de korte flirt van zijn hond met de onze, vervolgens vraagt hij waar hij zijn bot heeft gelaten. Vast weer ergens begraven. De buurman besluit zijn hond te gaan helpen met zoeken.

Ondertussen ligt Sykes voor ons in het gras, een bot te eten.

Afkoelen in de zon

Het is warm, haast verlammend warm wat mij betreft. Sykes lijkt nergens last van te hebben. Ondanks dat ze nog nooit in actie heeft hoeven komen als hulphond lijkt ze slim genoeg om dat wel te kunnen. Ze wil naar binnen om op de koude plavuizen in de keuken te gaan liggen en dat vinden we best wel slim van haar.

Aangezien we buiten zitten en de (hor-)deur dicht zit gaat dat nu even niet. Ze besluit midden in de zon te gaan liggen en dat vinden we dan weer niet zo snugger. We halen alles uit de kast om haar ertoe te bewegen bij ons in de schaduw te komen zitten.

Dan hebben we een plan. We hadden hondenijsjes (bekertjes met brokjes, water en een Denta-stick) in de vriezer gelegd. Met zoiets krijgen we haar echt wel in de schaduw. Het ijsje wordt gehaald, uiteraard loopt ze mee naar de schaduw. Ze pakt het ijsje voorzichtig uit het bekertje, zoals ze dat in haar opleiding geleerd heeft en, nadat ze een goed plekje heeft gezocht om het op te peuzelen, gaat ze liggen in het gras. Vol in de zon.

IMG_0983