Maandelijks archief: april 2018

Lentekriebels

Sykes heeft er direct last van, lentekriebels. Meteen al sinds die heerlijke omslag naar mooi weer heeft Sykes jeuk. Met haar poten krabt ze zich stevig achter haar oren en waar ze bij kan probeert ze met haar tong de kriebels te verjagen. We besluiten haar een wasbeurt te geven.

Met een uitdrukking alsof ze naar het schavot geleid wordt laat ze zich met de tuinslang afspoelen, zich inzepen en vervolgens weer afspoelen. Zelfs voor het droogblaasapparaat blijft ze keurig staan. Het is dat ze er zo droevig bij kijkt, anders hadden we misschien wel kunnen denken dat ze ervan aan het genieten was. Als we haar verder met een handdoek willen afdrogen, vindt ze het opeen welletjes geweest.

Wij hoopten dat ze nog even in de zon rond zou lopen om haar nog natte buik te laten drogen, maar een onweersbui gooit roet in het eten. Na de bui wordt Sykes uitgelaten in het bos, waar zich natuurlijk vieze modderpoelen hebben gevormd. Haar haast onderdanige houding (misschien schaamde ze zich voor haar frisse look) verandert op slag als ze de verse modder ziet.

Uitgelaten sprint ze linea recta de vieste plas in.

7ace7f79-2088-4684-a07c-35ca792da09c

Advertenties

Soep

Als dank voor mijn vrijwilligerswerk heb ik een etentje vanavond. Ik word door een taxi gebracht en na bijna twee uur ook weer opgehaald.

Etentjes vind ik heerlijk, maar doordat ik zo weinig energie heb, durf ik het meestal niet aan. Als ik over mijn energie-grens heenga word ik erg ziek en de dag erna kan ik nauwelijks mijn bed uitkomen. Vandaag ga ik het slim aanpakken: ik ga zorgen dat ik al opgehaald word voordat ik moe ben.

Het etentje gaat net wat anders dan ik had gedacht. Ik had er niet op gerekend dat het zo druk zou zijn, ook had ik niet verwacht dat er toespraken gehouden zouden worden. Natuurlijk wordt de soep pas opgediend nadat verschillende mensen hun zegje hebben gedaan. Ik zit aan een gezellige tafel, met allemaal mensen die ik niet ken. Met mijn buurvrouw heb ik een geanimeerd gesprek. Ik zet mijn alertheid op scherp, want ik moet natuurlijk geen domme dingen zeggen (ik haal nogal eens woorden door elkaar).

Wanneer de soep wordt opgediend stopt het gekeuvel van mijn tafelgenoten even. Ik houd ook mijn mond, want ik heb al mijn concentratie nodig om me niet te verslikken. Ondertussen wordt er een heerlijk ruikend buffet klaargezet. Wat ziet het er allemaal lekker uit! Dan gaat mijn telefoon. De taxichauffeur staat buiten op me te wachten.

Ik heb net mijn soep op.

Mijn dementie is achterhaald

Deze maand komt mijn verhaal over hoe het voelt om dement te worden in het internationale tijdschrift Dementia. Misschien een beetje overmoedig vanwege dit mooie nieuws, maar tegelijkertijd ook onzeker vanwege mijn vergeetachtigheid, vraag ik aan de MS vereniging om mij nogmaals het tijdschrift toe te sturen waarin ik ditzelfde verhaal deed.

Het hebben van cognitieve problemen, ofwel ‘beginnende dementie’ is voor mij vreselijk ingrijpend, een nachtmerrie die werkelijkheid wordt, maar de verschillende media staan haast te juichen omdat het voor hen kennelijk best een goed verhaal is.

Mijn verhaal kwam in het blad van de Alzheimerstichting, in een syllabus van de MS-anders, op de website van Opzij en ik werd zelfs door RTL gevraagd voor 5 uur live (wat ik overigens niet wilde). Maar hoe zat het ook alweer met de MS-vereniging? Ik was door hen geïnterviewd, zij zouden ook mijn eigen tekst gebruiken, er waren foto’s uitgezocht, maar ik herinnerde me het eindproduct niet en daar baalde ik van. Het komt vaker voor, opeens een wit gat waar ooit een herinnering zat. Ik besloot ze te mailen.

De reactie van de MS-vereniging: “Jouw verhaal is nooit geplaatst in de MenSen, omdat het achterhaald is”.