Maandelijks archief: maart 2018

Mijn peperdure, onbruikbare rolstoel

Wat kan ik me ergeren aan de stompzinnige onwilligheid van fabrikanten en leveranciers van rolstoelen. Opnieuw heeft mijn dure rolstoel zulke grote problemen dat het niet gebruikt kan worden, net als de vorige keer. De problemen kunnen steeds opgelost worden door iets simpels bij te bestellen. Iets dat ze volgens mij ook meteen mee hadden kunnen leveren. Ook al hoef ik het niet zelf te betalen, het irriteert me mateloos als een rolstoel om deze reden nog duurder uitvalt en het nog langer duurt voordat ik het kan gebruiken.

Mijn nieuwste rolstoel heeft peperdure wielen, ze zijn zo duur vanwege een nieuw systeem dat (elektrische) ondersteuning geeft bij het rollen. Het werkt super en gaat lekker hard, maar het probleem is dat de hoepels zo glad zijn dat ik niet kan remmen. Dat geeft best wat veiligheids-issues.

Als de fabrikant me eindelijk terugbelt en ik dit meld, zegt hij dat het probleem bekend is “hiervoor moeten silicone hoepel-hoezen aangevraagd worden. Dat is altijd, mevrouw.” Vooral dat achteloos uitgesproken laatste zinnetje maakt me laaiend. De wielen kosten een fortuin, maar de broodnodige silicone hoesjes worden niet meegeleverd?

Mijn vorige rolstoel kwam met een vergelijkbaar probleem, dat werd pas maanden later opgelost nadat ik een mail had gestuurd naar alle betrokkenen, inclusief de burgemeester en wethouder.

De fabrieks-monteur is vandaag eindelijk langs geweest om de luxe wielen af te stellen op mijn persoonlijke behoeften. Hij had geen hoesjes voor de hoepels bij zich, die opdracht had hij niet gekregen. Ondanks dit gedoe heb ik goede zin, dat komt vooral door het onverwacht mooie weer.

Ter compensatie van de silicone hoepel-hoesjes trek ik mijn grote skihandschoenen aan en rol de warme lentezon tegemoet.

Advertenties

Bijna lente

Dichtbij de verwarming en met een mok koffie in m’n hand, zie ik Sykes achter de vogeltjes aanrennen die achterin onze tuin bezig zijn. Ik heb geen idee wat ze aan het doen zijn, maar het ziet er heerlijk lente-achtig uit.

Ik besluit gebruik te maken van het zonnige weer en ga mee Sykes uitlaten in het bos. De bosgrond is droog en bevroren, dus hard genoeg om met de rolstoel overheen te rollen. Toch valt de tocht me wat tegen. De elektrische wielen van m’n rolstoel doen niet altijd wat ik wil en al schuddend over bospaadjes rammelen is fysiek zwaarder dan ik dacht.

Ondanks de moeizame tocht is het prachtig in het bos en ik maak volop foto’s met mijn mobiel. Eenmaal thuis ga ik nog even in de tuin in het zonnetje zitten. Het is heerlijk uit de wind, in de zon (en met een warme winterjas en wanten aan).

Als je je benen niet kunt voelen is het natuurlijk altijd een beetje link om met -3 buiten te gaan zitten in een spijkerbroek. Omdat ik mijn benen ook nauwelijks beweeg is het weinig verrassend dat ze ijskoud blijken te zijn als ik eenmaal binnen ben, pas na een warme douche zijn ze weer opgewarmd.

Al sinds onze thuiskomst bekruipt me het vervelende gevoel dat ik iets mis en wanneer ik op mijn telefoon wil kijken of de foto’s gelukt zijn, kan ik het nergens vinden. Mijn vriend belt naar mijn telefoon, maar we horen het nergens overgaan en mijn angstige voorgevoel blijkt te kloppen: ik ben mijn telefoon verloren.

Het lente-gevoel is op slag terug wanneer mijn telefoon opeens wordt opgenomen door het baasje van een vriendje van Sykes.

50db27c9-e364-4060-9813-32d2e97e3c33