Maandelijks archief: januari 2018

Eindgebruiker

Nu de prachtige rolstoel met supersonische wielen geleverd is, een half jaar na de aanvraag, heb ik nog wat vragen over de wielen. De elektrische wielen kunnen namelijk aangepast worden naar behoeftes en wensen van degene die in de rolstoel zit. Omdat diegene elke dag ben, denk ik dat ik een belangrijke speler ben in dit geheel van ambtenaar, rolstoeldeskundige, verkoper, fabrikant en gebruiker.

Nadat ik eindelijk contact heb met iemand van de verkopende partij die mijn rolstoel moet afstellen, waarschuwt hij me dat ik nooit rechtstreeks met een deskundige van de elektrische wielen-fabrikant mag bellen. Ik stribbel tegen. Hij hoeft wat mij betreft zijn drukke agenda niet vrij te maken voor mij, ik kan ook alleen met deze wielen-specialist spreken en mijn wensen voorleggen. Mijn eerdere ervaring met dergelijke wielen is dat een deskundige feilloos en snel de instellingen kan aanpassen.

De verkoper legt het nog maar eens ‘geduldig’ uit. Zij hebben de opdracht en het geld gekregen van de gemeente om deze rolstoel aan te schaffen en aan mij in bruikleen te geven. De verkopende partij is nu eigenaar van de rolstoel, de gemeente heeft betaald. Ik ben geen partij in dit geheel.

Ik ben slechts de eindgebruiker.

Advertenties

Wiel opnieuw uitvinden

Ik heb een nieuwe rolstoel, een hele mooie rooie, een actieve vastframe rolstoel. Het interessantste eraan zijn de motortjes in de grote wielen. Ik had al wielen met motortjes die een soort van ‘trapondersteuning’ boden, maar deze fabrikant heeft een vergelijkbaar wiel volledig opnieuw uitgevonden.

Op deze wielen zit, behalve trapondersteuning ook nog een kleinere hoepel en als ik daar tegenaan duw, dan gaat de rolstoel volledig elektrisch! Dat is nieuw voor me, een actieve vastframe rolstoel met wielen die een luie stand hebben. Om het motortje te laten draaien moet ik wel deze hoepels wel vast blijven houden.

Op een fietspad in de buurt ga ik het uitproberen. De snelheid die de wielen in hun luie stand kunnen halen vind ik eng, tien kilometer per uur (hardloop-snelheid). Dat is zittend in zo’n stoel best wel hard, vooral nu blijkt dat de wielen remmen (en tot stilstand komen) wanneer ik de hoepels ook maar eventjes loslaat. Ze remmen op hun eigen motortje wat best oké klinkt, maar als de rolstoel bij tien km per uur opeens hard afremt is dat steeds weer schrikken. Mijn spieren protesteren als ik me voor de zoveelste keer schrap moet zetten.

Ik zie een jogger het fietspad opkomen en ga achter hem aan. Grappig hoe ik, terwijl de rolstoel volledig elektrisch (en geruisloos) al het werk doet, deze snelheid kan bereiken. Als ik naast hem ben wil ik als een winnaar mijn armen in de lucht gooien.

Ik laat de hoepels los … en sta stil.

IMG_0647

Gelukkig nieuwjaar voor Sykes

Sykes heeft tijdens haar hulphondentraining onder meer geleerd om niet bang te zijn voor vuurwerkknallen. Dat lukt ook behoorlijk goed, tenminste, ze doet enorm haar best om te doen alsof ze niet bang is, maar de stand van haar oortjes vertelt ons toch echt iets anders.

Ze gaat op haar dekentje liggen, maar als wij op een andere stoel gaan zitten, springt ze gealarmeerd op en sleept haar dekentje een paar meter door de kamer, zodat ze weer precies aan onze voeten ligt (of beter gezegd, er bovenop).

Dat verslepen van haar dekentje valt helemaal niet mee. Het is geen grote deken, maar als ze het in haar bek meeneemt om het ergens anders neer te leggen, gaat ze er steeds met haar poten op staan en struikelt ze. Normaal gesproken blijft ze dan liggen waar ze struikelde, alsof het zo moest. Maar met die enge knallen buiten sleept ze net zo lang totdat ze weer dichtbij ons ligt.

Vanochtend is alles weer normaal. Sykes ligt middenin de kamer, op haar rug, met het dekentje in haar bek. Toppunt van ontspanning.

Gelukkig, het is nieuwjaar.

IMG_0554