Maandelijks archief: september 2015

Voorbij gelopen

Ik zit met tranen in mijn ogen te kijken naar die vreselijke beelden. Mensen die wanhopig proberen om hun kinderen naar de overkant te krijgen. Hoeveel leed moet er thuis zijn om zo wanhopig de oversteek te maken? Niet alleen wij, ook vluchtelingen weten hoe gevaarlijk de tocht is.

Ik besluit mijn steentje bij te gaan dragen en hoor dat het Rode Kruis veel vrijwilligers vraagt, dat komt dus mooi uit. Een jaar geleden heb ik een vluchtelinge geholpen met haar Nederlandse les. Na een paar keer te zijn geweest, bleef ze opeens weg. Ik maakte me aanvankelijk zorgen, totdat ik van de vrijwilligerscoördinator het verzoek kreeg me er verder niet mee te bemoeien. Ze hadden iemand voor haar gevonden die niet in een rolstoel zat en dat was veel beter. Ik voelde me toen gekwetst en begrijp het nog steeds niet. Hoezo is het beter Nederlands te krijgen van iemand die kan lopen? In een actualiteitenprogramma vraagt het Rode Kruis vrijwilligers zich te melden. Ook vragen ze mensen om hun ingezamelde spullen voor de vluchtelingen op een centraal punt in te leveren en niet zelf naar een AZC te brengen.

In mijn hoofd passeren allerlei mogelijkheden voor mijn inzet als vrijwilliger de revue. Eerst dacht ik nog alleen aan taalles en mensen voor het eten, of tenminste een kopje thee uitnodigen, zodat ze een beetje beeld krijgen van hoe een Nederlander bijvoorbeeld woont en kookt. Maar nu bedenk ik me dat ik ook uitstekend inzamelacties kan coördineren, zittend in mijn rolstoel.

De mevrouw van het Rode Kruis benadrukt nogmaals dat er veel vrijwilligers nodig zijn en dat werkelijk iedereen zich aan kan melden. Een andere dame onderbreekt haar:

“Nou ja ‘iedereen’, ze moeten wel goed ter been zijn”.

Advertenties