Zo’n dag

Deze zijn het meest vreselijk. De dagen dat ik bij het wakker worden al zo afschuwelijk moe ben en weet “het wordt weer zo’n dag”.
Een oplossing zou misschien kunnen zijn dat ik in de middag even ga liggen. Deze middag kan dat niet want ik krijg bezoek. Mensen die ik zelf heb uitgenodigd. Ik kom haast nergens meer en vind het krijgen van visite dan ook heerlijk, bovendien krijg ik daar vaak energie van. Deze middag helaas niet. Dat ligt niet aan mijn bezoek, maar wel aan mij, ik betrap mezelf erop dat ik steeds de draad van hun verhaal kwijt ben. Ik ben boos op mezelf, dat ik het niet eens op kan brengen om beter te luisteren.
Gelukkig ziet mijn bezoek dat ik moe ben en gaan ze al snel weer naar huis. Nadat ze weg zijn zou ik even kunnen gaan liggen, maar dat durf ik niet uit angst dat ik nooit meer wakker word.
In plaats van te gaan liggen, ben ik de hele dag chagrijnig tegen mijn vriend en Sykes kijkt steeds naar hem op (niet naar mij) omdat ze uitgelaten wil worden, “effe weg hier” lijkt ze te denken. De katten vinden een hangend mens op de bank wel gezellig. Eindelijk iemand die de tijd neemt voor een gedegen kriebelsessie.
En dan is het zover. Mijn humeur klaart op, er is licht aan het eind van de tunnel. De dag is voorbij en ik kan weer naar bed!
Morgen is het vast een betere dag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s