Maandelijks archief: juli 2015

Slapende hulp

Het gaat gewoon even niet zo lekker met me. Ik ben erg moe en heb ook meteen last van allerlei verschijnselen van mijn MS die er eigenlijk altijd wel zijn, maar meestal op de achtergrond. Nu dus even op de voorgrond. Ik ben onhandig en duizelig, zo erg dat ik me steeds aan beide beugels vast moet houden als ik op het toilet ga zitten, anders ‘draai ik door’ en zit ik ernaast. Ik val ook best vaak als ik probeer te lopen, vaker dan normaal.

Afgelopen week viel ik omdat ik opeens sterretjes zag. We hebben twee poezen. De een zat meteen naast me en ging daar niet meer weg. Alsof ze de wacht hield. De andere poes schrok vreselijk en sjeesde de trap op naar zolder.

Natuurlijk heb ik ook nog een hulphond in opleiding, Sykes. Zij was ook in de buurt. Van haar wordt in de toekomst het meest verwacht en dus was vooral reactie boeiend.

Ze deed één oog open en met een diepe zucht sliep ze verder.

Advertenties

Zo’n dag

Deze zijn het meest vreselijk. De dagen dat ik bij het wakker worden al zo afschuwelijk moe ben en weet “het wordt weer zo’n dag”.
Een oplossing zou misschien kunnen zijn dat ik in de middag even ga liggen. Deze middag kan dat niet want ik krijg bezoek. Mensen die ik zelf heb uitgenodigd. Ik kom haast nergens meer en vind het krijgen van visite dan ook heerlijk, bovendien krijg ik daar vaak energie van. Deze middag helaas niet. Dat ligt niet aan mijn bezoek, maar wel aan mij, ik betrap mezelf erop dat ik steeds de draad van hun verhaal kwijt ben. Ik ben boos op mezelf, dat ik het niet eens op kan brengen om beter te luisteren.
Gelukkig ziet mijn bezoek dat ik moe ben en gaan ze al snel weer naar huis. Nadat ze weg zijn zou ik even kunnen gaan liggen, maar dat durf ik niet uit angst dat ik nooit meer wakker word.
In plaats van te gaan liggen, ben ik de hele dag chagrijnig tegen mijn vriend en Sykes kijkt steeds naar hem op (niet naar mij) omdat ze uitgelaten wil worden, “effe weg hier” lijkt ze te denken. De katten vinden een hangend mens op de bank wel gezellig. Eindelijk iemand die de tijd neemt voor een gedegen kriebelsessie.
En dan is het zover. Mijn humeur klaart op, er is licht aan het eind van de tunnel. De dag is voorbij en ik kan weer naar bed!
Morgen is het vast een betere dag.