Maandelijks archief: oktober 2014

Ach wat een schatje!

‘Kijk wat een snoetje’, ‘wat een lieffie’, ‘wat een poepie’, ‘wat schattig, ik krijg er de tranen van in mijn ogen!’. Onze Sykes ziet er dus uit om op te eten, toch denken wij daar wel eens anders over.

’s Ochtends is ze meestal om 07:00 wakker en laat dat luidkeels weten. Wij denken dan dat ze haar bench heeft bevuild en dat het ernstig is, maar er is meestal niets aan de hand. Ze is gewoon wakker. Onze handen en voeten bijt ze stuk met haar vlijmscherpe melktandjes. Net zoals onze schoenen, broeken, sokken en jassen. Ze bijt ons druivenboompje doormidden en graaft plantjes uit.

Ik hoop dat ze in de nacht langer door gaat slapen, dat lukt haar immers overdag ook. We maken haar moe en laten haar in de avond, of beter gezegd, in de vroege nacht nog eens uit.

Vanochtend onze wekker 6:40 gezet. We dachten het geblaf en gejank voor te zijn, maar dankzij jolige jongelui in de straat, was Sykes om 04:00 uur al wakker. Ik liet haar naar buiten en, zoals gebruikelijk in de ochtend, moest ze poepen. Omdat ik met haar nog niet verder dan de achtertuin kan, poept ze daar en ruim ik het met zo’n (biologisch afbreekbaar) plastic poepzakje op. Ze poept altijd in twee drolletjes. Vandaag ruim ik twee drolletjes op en ga ik vol met mijn profielzolen in de derde staan. Met deze poepschoenen kan ik niet naar binnen, maar zonder schoenen kan ik niet lopen, dus heb ik mijn sloffen nodig en moet ook mijn vriend wakker worden om me de sloffen te brengen.

Ernstig uit zijn humeur waarschuwt hij Sykes dat ze hiermee op moet houden omdat hij haar anders wegbrengt. Sykes en ik hebben beiden geen idee waar hij haar dan naartoe wil brengen. Ze hapt vrolijk naar zijn waarschuwende vinger, raak.

‘Ach wat een schatje’.

IMG_4244

Advertenties

Dan heb je wat aan de dag

Vanmorgen was het weer zover. De buurman moet, lang voordat de zon opkomt, zijn bed uit en dan begint het hondje van de buren te blaffen. Niet lang daarna begint onze pup te piepen. Als ze wakker wordt na een paar uur geslapen te hebben, moet ze direct plassen. De sluitspier van haar blaasje is nog niet zo sterk en bovendien heeft ze nog maar een klein blaasje. Ze wil dus uit haar bench. Ik kleed me zo snel mogelijk aan, wat eerlijk gezegd best lang duurt. Ze ziet me aankomen op mijn uiterst langzame traplift en wordt mateloos enthousiast. Tegen de tijd dat ik bij haar ben heeft ze in de bench geplast. We gaan naar buiten. Daar legt ze haar drolletjes neer. Met een zaklamp (de zon is nog steeds niet op) moet ik ernaar op zoek, zodat ik ze met een plastic zakje weg kan gooien. Opgelucht dat dit buiten is gebeurd, prijs ik haar de hemel in. Eenmaal binnen, merk ik aan haar onrust dat ik nog iets vergeten ben, de rest van haar plasje. Hup, weer naar buiten. Het is nog steeds donker. Terug in huis maak ik mijn ontbijt klaar, terwijl ik haar in mijn andere hand aan het lijntje houd, anders gaat ze achter de poezen aan of bijt ze met haar vlijmscherpe tandjes door (elektriciteits-) kabels. Het is best lastig, zittend op mijn trippelstoel met van die handige wieltjes. Dan krijgt zij haar eten en natuurlijk (weer) water. Meteen hierna wil ze weer naar buiten. Van drinken moet ze zo plassen. Tegen de tijd dat het licht wordt, ben ik al drie keer met het hondje naar buiten geweest. Ik wordt een beetje hyper van te weinig slaap en zo’n actieve start van de dag. Eenmaal binnen valt madam als een blok in slaap. Ik voel me erg wakker op dit vroege uur. Ach, nu ‘heb ik nog wat aan de dag’. IMG_4202

Puppy work-out

De pup is in huis. Ze wordt ooit mijn hulphond, maar is nu pas negen weken en we hebben nog een lange trainingsweg te gaan. Dat ze de eerste nachten zo zou janken in haar kamer-bench, daar was ik op voorbereid. Dat ze elke seconde van de dag in de gaten gehouden moet worden wat minder. Ze eet alles wat op de grond ligt, of probeert daar op z’n minst op te kauwen, op onverwachte momenten poept en plast ze op de plek waar ze dan is, in huis meestal. We begrijpen elkaar nog steeds niet zo goed. Om haar zo snel mogelijk zindelijk te maken, ben ik veel met haar buiten en probeer haar aan het verstandje te prutsen dat ze het daar mag doen. Maar vooral dat ‘zo snel mogelijk’ werkt niet bij een pup, ook niet bij de onze. Vanochtend bijvoorbeeld dacht ik dat ze buiten alles had gedaan, ik heb haar uitgebreid geprezen en nam haar weer mee naar binnen, waar ze over de nieuwe houten vloer heen kotste. Ik ben er dus heel erg druk mee, probeer alles zoveel mogelijk zelf te doen. Opruimen, naar buiten gaan, voeren, corrigeren, schoonmaken, belonen, etc.. Het is onverwacht veel werk en kost me zeker veel meer energie dan het een aantal jaren geleden zou hebben gedaan. Toen had ik nog geen MS en problemen met lopen, evenwicht, zien en motoriek. Dit heeft tot gevolg dat ik de hele dag door een soort van work-out doe. De handelingen zijn allemaal fysio- of ergotherapeutisch te noemen. Het opstaan, paar passen waggelen, niet omvallen, dingetje (af-)pakken, weer gaan zitten, opstaan, paar passen waggelen, etc.. Het is uitputtend. Totaal onverwacht hebben deze korte, doch veelvuldige, sportmomentjes ook al een heel fijne bijwerking. Ik word soepeler in mijn vastgeroeste spieren.

IMG_4173