Maandelijks archief: november 2013

I am here

I am here! Ik bedoel eigenlijk dat ik dáár was. Voor het eerst in erg lange tijd was ik weer in dat heerlijke rockzaaltje. Waar je zowat in de luidsprekers zit. Waar de rolstoel spint van plezier.

Op uitnodiging van vrienden zijn we naar Savages geweest, een punkband uit Engeland. Ik was moe en had weinig zin. We zouden erheen rollen en het is inmiddels buiten aardig afgekoeld, dat is nogal koud als je stilzit. Maar als tegenhanger van de Nederlandstalige Gouwe Ouwe, die inmiddels de hele dag over de bouw van mijn wellness schallen, leek het toch een goed idee om een ander geluid door mijn hoofd te laten waaien.

In de zaal aangekomen loopt het al aardig vol, het is uitverkocht. Ik zie mensen met een button ‘I am here’ rondlopen. Ik vind het op z’n zachtst gezegd  een beetje vreemd, een kleine button opspelden met de tekst waar jij je bevindt. Totdat de band begint te spelen. Ze openen met het liedje ‘I am here’. Ah, vandaar.

Ook ditmaal zit ik vlakbij de luidprekers en de bassist laat met haar lage klanken mijn rolstoel meetrillen, heerlijk. Aan het eind van de avond krijg ik ook nog een cadeautje. Een Button met de liederlijke tekst: I am here.

Na twee jaar afwezigheid, was ik er weer, ben ik er weer. I am here!

Afbeelding

Advertenties

De bouw van mijn wellness bad- en slaapkamer (1)

Ze zijn begonnen,  op de elfde van de elfde. Helaas niet om 11:11, maar om 7:15. Zo vroeg en dat precies onder ons slaapkamerraam. Direct veel lawaai van schreeuwende mannen, gehamer, een elektrisch apparaat en een radio. Natuurlijk een radio.

Hoe kon ik dat nu vergeten? En dan mag ik van geluk spreken dat ze allemaal naar dezelfde radio luisteren, allemaal naar dezelfde zender. Al direct wordt er zwaar materieel ingeschakeld. Helaas gaat ook dat gepaard met heel veel lawaai. En boven dat lawaai uit proberen mannen zich verstaanbaar te maken. Het grote lawaai is steeds weer om 7:15. Vanaf een uur of negen hoor je ze nauwelijks nog.

Een grote hijskraan heft pallets met stenen over ons huis heen. Het ziet er doodeng uit. De mannen dragen geen helm, maar dat zou ook weinig helpen als ze een pallet op hun hoofd krijgen. Onze achtertuin staat inmiddels vol met stenen en isolatiemateriaal.

We maken veel foto’s, van elke stap, zucht en indrukwekkend gereedschap. Straks, als alles klaar is, maken we hier een fotoalbum van. We hadden ingeschat dat dit fotoalbum een afschrikwekkend effect zou hebben op onze eventuele volgende verbouwingsplannen. Maar tot nu toe is daar nog geen sprake van. De bouwers zijn aardig, er is nog geen schade en alles lijkt gesmeerd te verlopen.

Deze positieve flow stort misschien nog wel in. Binnenkort wordt de muur in de huiskamer eruit geslepen.

Afbeelding