Maandelijks archief: april 2013

Geachte meneer van de gemeente

Vorige week kreeg ik post van de rolstoelleverancier, het waren de verzekeringspapieren voor de rolstoel met elektrisch aangedreven wielen. Hieruit blijkt dat de gemeente al sinds half maart verzekering betaalt voor een rolstoel die nog geen meter gereden heeft.

Hoewel wegzwenkbare armsteunen tijdens de passing uitvoerig besproken zijn met de ‘passer’, zaten ze er bij de levering niet bij. Inmiddels zijn er andere armsteunen geleverd, die al sinds de montage tegen de banden aanlopen. Ook was er geen zitkussen meegeleverd, een nogal essentieel onderdeel voor een rolstoel, dat probleem is nu opgelost.

Helaas kan dat niet gezegd worden van de afstelling van de rolstoel. Het zwaartepunt van de rolstoel ligt achter de as van de grote wielen, waardoor de rolstoel steeds achterover kiept. Hierdoor is de rolstoel onbruikbaar en zijn dus ook de e-motionwielen onbruikbaar. De oplossing wordt door de fabrikant (bekend met dit probleem) aangedragen in de vorm van een ‘achterwielverlengstuk’.

Tot mijn grote verbazing moet voor zowel dit onmisbare achterwielverlengstuk als de (eveneens onmisbare) wegzwenkbare armleggers opnieuw aan aanvraag bij de gemeente ingediend worden. Mijn verbazing is zo groot omdat een juiste afstelling van de rolstoel en levering van (afgesproken) bijbehorende onderdelen zo vanzelfsprekend lijken. 

Aangezien ik al weken niets meer gehoord heb van de rolstoelleverancier of de gemeente en ik bang ben dat de zaak nu stil ligt, richt ik me rechtstreeks tot u met het verzoek de aanvraag voor de wegzwenkbare armleggers en achterwielverlengstukken te honoreren.

Mijn oude rolstoel is inmiddels aan het eind van zijn latijn en ik ook als ik er een stukje in rond geduwd ben. De nieuwe rolstoel heeft de juiste zitelementen en de e-motionwielen lijken zo’n geweldige stap naar vrijheid dat ik sta ‘te trappelen’  om de rolstoel in gebruik te nemen!

Is het mogelijk me op de hoogte te houden?

Bij voorbaat hartelijk dank.

Met vriendelijke groet, Lisette

 

Advertenties

Taxi

Sinds ik niet meer zelf auto kan rijden, rijd ik mee met de rolstoeltaxi. Heel gemakkelijk, deze komt me thuis ophalen, zet me af waar ik zijn moet en haalt me, na een telefoontje, weer op. Ik blijf gemakkelijk in mijn rolstoel zitten. Natuurlijk zijn deze taxi’s geen ‘debielen-busjes’, wat altijd al een stom en afwijzend woord was, hoewel iedereen wel begrijpt wat ik ermee bedoel. Toch ben ik blij dat er donker getint glas in zit.
Als ik thuis opgehaald word is de taxi meestal te vroeg. Vervelend als ik nog net niet klaar sta. De thuiszorgverpleegkundige is soms nog niet eens weg. Snel even opschieten en hup het busje in.
Als ik van het ziekenhuis naar huis wil is de taxi juist weer te laat. Daar moet ik meestal wachten, wat toch ook wel logisch is, want deze taxi moet ik delen met andere mensen. Maar soms, als de taxi dan al ruim een half uur te laat is, moeten we ook nog anderen ophalen, voordat ik naar huis gebracht word. Ook dat is logisch, want die adressen liggen op de route.
Maar nu heb ik er genoeg van. Genoeg van denken aan anderen, genoeg van geduldig wachten, genoeg van rekening houden met logische routes en werktijden.
Ik ga weer zelf rijden, pak de autosleutels en stap in de auto. Gewoon, wanneer ik dat wil. Misschien treuzel ik nog even bij de auto, om met iemand te kunnen bijpraten, maar dan ga ik. Ik zie echt te weinig om nog te kunnen rijden en mijn voeten reageren amper, maar het interesseert me niet over wat of wie ik heen rijd. Onze auto is stevig die kan wel wat hebben.
Ik stap gewoon weer in wanneer mij dat uitkomt en ik neem niemand mee.

Zelfmanagement

Zelfmanagement klinkt mij in de oren als ‘anger-management’, of ‘zelfbeheersing’. Die heb ik bij tijd en wijlen wel nodig.

Neem nou mijn nieuwe rolstoel. Inmiddels is er, na veel discussie, een zitkussen geleverd. De armsteunen, zoals ik die met de man van de rolstoelfirma besproken had, zijn nog in geen velden of wegen te bekennen. Dat is niet het ergste. De rolstoel blijkt volledig onbruikbaar!

Met het zwaartepunt achter de achteras van de grote wielen, kiept hij al achterover als er niemand in zit. Om de rolstoel weer op de voorwieltjes te laten rusten, moet ik zover voorover buigen dat ik eruit dreig te vallen. De fabrikant levert voor dit probleem verlengstukjes, waardoor de achteras iets verder naar achter komt te staan. Probleem opgelost, zou je denken. Maar nee hoor. De verantwoordelijke van de rolstoelfirma weet ons te melden dat er voor deze verlengstukjes opnieuw een aanvraag bij de gemeente ingediend moet worden. Voor de armsteunen ook, want die heeft hij nooit besteld. Hij weet zich zelfs niet te herinneren dat we het daar ooit over gehad hebben. Aaarch! Om de verantwoordelijke van de rolstoelfirma niets aan te doen, heb ik een behoorlijke dosis zelfmanagement nodig.

Over zelfmanagement gesproken. Precies zo heet de cursus die ik afgelopen week had bij de trombosedienst. De theorie heb ik afgelopen zondag op mijn computer gevolgd. Gisteren ben ik naar de prikpost geduwd. In mijn oude rolstoel, die kraakt in zijn voegen en al na tien meter rugklachten veroorzaakt. Op de prikpost volgde het praktijkonderdeel van mijn cursus. Ik moest een druppel bloed uit mijn vinger op de juiste plek van een apparaatje laten vallen.  Hierna was ik weer de afhankelijke die naar huis geduwd werd.  

Maar ik ben geslaagd, dus ondanks mijn gebrekkige zelfredzaamheid, ondanks mijn vele frustraties en ondanks dat het niet zo voelt, is het nu echt officieel.

Ik ben gediplomeerd in zelfmanagement.